Για ένα παλλαϊκό κίνημα αλληλεγγύης - Για ένα πανεθνικό κίνημα αυτοδιάθεσης

ΛΑΪΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

για λαϊκή, πατριωτική

και οικολογική συσπείρωση

ΨΗΦΙΣΜΑ – ΚΑΛΕΣΜΑ

Για ένα παλλαϊκό κίνημα αλληλεγγύης - Για ένα πανεθνικό κίνημα αυτοδιάθεσης

Αντιμετωπίζοντας τις καταστροφικές συνέπειες της Συνθήκης του Μάαστριχτ και εν μέσω της μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης, που προκάλεσαν και αξιοποιούν υπέρ του υπερεθνικού κεφαλαίου τα κυρίαρχα συγκροτήματα εξουσίας με τις πολιτικές της παγκόσμιας απορρύθμισης, καλούμαστε να τοποθετηθούμε απέναντι στα θεμελιώδη προβλήματα της κοινωνίας.

Σήμερα, μετά την ανατροπή του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την αυτοδιάψευση του νεοφιλελευθερισμού, σε όλο σχεδόν τον πλανήτη κυριαρχεί ένας άγριος καπιταλισμός, που καταστρέφει κοινωνικά αγαθά, ανθρώπινες υπάρξεις, εθνικές ταυτότητες και ιδιαιτερότητες, είτε με την εμπορευματοποίησή τους, είτε με την απώθησή τους στο περιθώριο των εξελίξεων.

Είναι δια γυμνού οφθαλμού ορατό ότι από τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις, ο πραγματικά ωφελημένος είναι η ολιγαρχία. Το αποτέλεσμα των οικονομικών και πολιτικών δράσεών της είναι εμφανές:

Εθνικές υποχωρήσεις, απαξίωση δημοσίων επιχειρήσεων σε βαθμό σχεδόν πτώχευσης, αποσάθρωση του ΕΣΥ και του Ασφαλιστικού Συστήματος, αποδιοργάνωση της παραγωγικής υποδομής, φυγή στο εξωτερικό κεφαλαίων, ασφυξία των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων (μ.Μ.Ε.), ασυδοσία των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας (Μ.Μ.Ε.), αδιαφάνεια και καταχρήσεις στα δημόσια έργα, σκανδαλολογία - σκανδαλολαγνεία, για να συσκοτιστεί η ουσία των πραγμάτων και να εμπεδωθεί η συστηματικά προβαλλόμενη άποψη ότι όλοι είναι ίδιοι.

Μόνη απάντηση σε αυτή την εθνική, όσο και διεθνή κρίση, είναι να ενωθούν οι ευρύτατες δυνάμεις της κοινωνίας,για να αλλάζει η φορά, από την ασυδοσία των κερδοσκόπων, στην κατεύθυνση της δημοκρατικά αυτορρυθμιζόμενης κοινωνίας και οικονομίας.

Αυτό συνεπάγεται αλλαγή στις δομές της οικονομίας και τις λειτουργίες της πολιτικής. Προϋποθέτει υπέρβαση του ολιγαρχικού - αυταρχικού τρόπου λειτουργίας των θεσμών – και των κομμάτων, τα οποία οφείλουν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και να διαμορφώσουν προτάσεις διεξόδου, προτάσεις προοπτικής.

Για μία τέτοια πορεία, χρειαζόμαστε μία Εναλλακτική Δράση, ενεργών και υπεύθυνων πολιτών.

Η Εναλλακτική μας πρόταση συντίθεται με τέσσερα βήματα:

Α. Προτάσσουμε την προοδευτική στροφή της κοινωνίας, σε αντιπαράθεση με τις δυνάμεις νομής της εξουσίας και τον διπολικό κυβερνητισμό. Πρώτα ο Λαός, ύστερα οι πολιτικοί.

Β. Θεωρούμε ως προϋπόθεση: α) Τη Δημοκρατική Κοινωνική Ανασυγκρότηση, (αντιστροφή της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης στην οικονομία και στους θεσμούς), β) την Ανατροπή της Κρίσης και της Παρακμής, γ) την Ανάπτυξη με Αλληλεγγύη, στην κατεύθυνση της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και αυτοδιάθεσης.

Γ. Ενδιάμεσο στόχο θέτουμε: Την Ενεργοποίηση - Ενότητα - Δημιουργική Πρωτοβουλία των πολιτών. Μία συμμαχία κοινωνικών φορέων και κινήσεων πολιτών, εργαζομένων, παραγωγών και καταναλωτών που θα λειτουργεί ως προωθητική δύναμη, έμπνευσης και παρακίνησης για εθνικούς και λαϊκούς στόχους.

Δ. Το Νέο αυτό Κίνημα, με χαρακτηριστικά λαϊκής, πατριωτικής και οικολογικής συσπείρωσης, θα προκύψει από την ευρύτατη σύγκλιση πολλών φορέων, αλλά μπορεί και πρέπει να αρχίσει και με αυτοοργανωμένες ομάδες νέων κατηγοριών, που αναδύονται από τη σύγχρονη γενικευμένη κρίση. Κατηγοριών, όπως μικροί παραγωγοί, δανειολήπτες, ανασφάλιστοι και “αυταπασχολούμενοι” εργάτες, άστεγοι, επιτροπές κοινής δράσης εργαζομένων - συνταξούχων - καταναλωτών, κινήσεις για την τοπική κοινωνία και την τοπική ανάπτυξη.

Με μία τέτοια οργανική σύνθεση, το νέο αυτό κίνημα (νέο στον προσανατολισμό και τις μεθόδους) θα μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες που να υπερασπίζονται τα δημόσια και κοινωνικά αγαθά, να ματαιώνουν τα σχέδια των κερδοσκόπων και των πολιτικών τους εκφραστών και να στηρίζουν τα λαϊκά στρώματα, προωθώντας ένα άλλο Αναπτυξιακό Πρότυπο, μία Συμμαχία Ανασυγκρότησης της Κοινωνίας, ανατροπής της Απορρύθμισης, της Παρακμής και της Εθνικής Παραίτησης.

Οι πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις καταξιώνονται με την Εναλλακτική Δράση τους στην Κοινωνία, στην καθημερινή πράξη. Υπέρβαση των παραδοσιακών μεθόδων (υποψηφιότητες, κομματικές οργανώσεις, εξωραϊστικοί σύλλογοι κ.τ.λ.). Αξιοποίηση του λαϊκού αυθορμητισμού, σε όλα τα θέματα, κατά το πρότυπο των ιστορικών αναγεννητικών ρευμάτων του λαού μας, όπως το κίνημα του δημοτικισμού, η Εθνική Αντίσταση, ο ξεσηκωμός για την Παιδεία και την Κύπρο, η αντιδικτατορική ενότητα, οι κοινωνικοί αγώνες μετά την Μεταπολίτευση.

Καταξιώνονται ακόμη με την Εναλλακτική Δράση και στην Οικονομία.

Στήριξη των μ.Μ.Ε., δημιουργία εταιρειών λαϊκής βάσης, συνεταιρισμών, ομαδικών καλλιεργειών και κοινοπραξιών, πρωτοβουλίες των εργαζομένων για ματαίωση του αφελληνισμού βιώσιμων επιχειρήσεων, ενίσχυση πρωτοβουλιών για αξιοποίηση παραγωγικών δυνατοτήτων, ιδίως στην επαρχία και στον άξονα Θράκης – Αιγαίου – Κύπρου.

Εάν η χώρα και ο λαός δικαιούνται και αξίζουν τον αυτοπροσδιορισμό τους, εθνική ακεραιότητα και κοινωνική απελευθέρωση, τότε η κλιμάκωση μιας διαρκούς προσπάθειας Εναλλακτικής Δράσης για Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη του συνόλου, είναι αυτονόητη.

Πρώτο και αναγκαίο βήμα, για κάθε συνειδητό ενεργό πολίτη, είναι η κοινωνική άμυνα.

Η αλληλεγγύη, για προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών, στην καθημερινή ζωή, συνιστά ένα ολόκληρο ξεχωριστό κίνημα (αντιμετώπιση των επιπτώσεων της ανεργίας, φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού, διεκδίκηση ελεύθερων χώρων και κοινωνικών υποδομών, οικολογική επαγρύπνηση, δικαιώματα του καταναλωτή κ.ά.)

Η αυτοοργάνωση, για ανάπτυξη των εγχώριων παραγωγικών πηγών, με αλληλεγγύη στο κόστος, αλλά και στην κατανομή του προϊόντος, αποτελεί ένα πεδίο, που ώς τώρα θεωρείται ότι ανήκει αποκλειστικά στην Επιχειρηματική Πρωτοβουλία, ενώ οι πολίτες (παραγωγοί και καταναλωτές) «διαπαιδαγωγούνται» με όλα τα μέσα, να παραμένουν σταθερά παθητικοί.

Οι πρωτοβουλίες μας πρέπει να έχουν υπερκομματικό χαρακτήρα, ώστε να μη παγιδεύονται με “ιδεολογικά” ή μικροπολιτικά προσχήματα. Ανάλογα δε με το βαθμό όξυνσης του κάθε προβλήματος, μπορούν να δημιουργούνται κοινές δράσεις συλλόγων, φορέων, ή και συνδικάτων, κομμάτων, επιστημονικών ενώσεων κ.τ.λ., ώστε να αδυνατίζει η προσπάθεια περιθωριοποίησης του λαού, η αλλοίωση της ταυτότητάς του και ο αφελληνισμός της χώρας και να ενισχύεται το ρεύμα της δημιουργίας, της ανάπτυξης, της εθνικής και κοινωνικής συνοχής.

Η “ΛΑΪΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ” διακηρύσσει το σταθερό ενδιαφέρον της για διάλογο ή και συνεργασία με άλλες συγγενείς κινήσεις, καθώς και για την πορεία των μεγάλων κοινωνικών και εθνικών θεμάτων, που μπορούν να επηρεάσουν καθοριστικά το μέλλον της χώρας και την ποιότητα της ζωής και της δημοκρατίας μας.

Δεκέμβρης 2009

Η Συντονιστική Επιτροπή

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΚΥΠΡΟ

ΛΑΪΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

(για λαϊκή, πατριωτική

και οικολογική συσπείρωση)

Θέμα: Για μια ελεύθερη Κύπρο, σε μια δημοκρατική Ευρώπη

Προς: ΣΕΥΑΕΚ ardin@hol.gr

ΣΑΚ mkladi@gmail.com

Πίνακα αποδεκτών

Προσυπογράφουμε και υποστηρίζουμε το κατωτέρω ψήφισμα:

Ψήφισμα

Το ιστορικό ΟΧΙ στο Σχέδιο ΑΝΑΝ των Ελληνοκυπρίων δεν πρέπει να ανατραπεί, γιατί αυτό θα σήμαινε στέρηση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης ενός λαού.

Η αντικατάσταση του Σχεδίου ΑΝΑΝ με ένα παρόμοιο που θα προέβλεπε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα είχε ως βάση τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, όπως και το Σχέδιο ΑΝΑΝ, θα επεξέτεινε την κηδεμονία της Τουρκίας σε ολόκληρη την Κυπριακή Επικράτεια.

Και όμως ο κίνδυνος να δημιουργηθούν δύο κράτη και όχι επανένωση είναι ορατός και προέρχεται τόσο από τους δήθεν θεματοφύλακες του διεθνούς δικαίου και από την Άγκυρα, όσο και από τους χειρισμούς των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου.

Τα Ηνωμένα Έθνη, αντί να επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία, ως εισβολέα, όπως προβλέπει ο Καταστατικός Χάρτης, την δέχτηκαν ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης, με πρόσφατο ψήφισμα, όχι μόνο ζητά απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα και πολιτική εκπροσώπηση του ψευδοκράτους, αλλά επικρίνει και την Κυπριακή Δημοκρατία, γιατί προσπαθεί να εμποδίσει την αναβάθμισή του ως ξεχωριστής οντότητας.

Η εμμονή της Ελλάδας για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι χειρισμοί της σημερινής Κυπριακής Κυβέρνησης ενθαρρύνουν τους «φίλους» και «συμμάχους» στις επιθετικές τους τακτικές εναντίον της Κύπρου αλλά και της Ελλάδας.

Πανηγυρίζει η Βρετανία για το Μνημόνιο με τη σημερινή Κυπριακή Κυβέρνηση, που αποδέχεται την παραμονή στο διηνεκές των βρετανικών βάσεων, όπως ρητά προέβλεπε και το Σχέδιο ΑΝΑΝ.

Ικανοποιούνται οι ιθύνοντες των Ηνωμένων Εθνών με το άνοιγμα της οδού Λήδρας –κατεξοχήν σύμβολο της Κατοχής– παρότι τα τουρκικά στρατεύματα παραμένουν στην περιοχή.

Ξεπερνιούνται ακόμα και οι Συμφωνίες της Ζυρίχης, με την αποδοχή της εκ περιτροπής Προεδρίας και την αποδοχή της παραμονής 50.000

εποίκων, εκ των οποίων κάποιοι μάλιστα συμμετέχουν ως διαπραγματευτές στις ομάδες εργασίας και στις τεχνικές επιτροπές.

Πώς είναι δυνατόν να συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις, μεταξύ του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δ. Χριστόφια και του εκπροσώπου του ψευδοκράτους κ. Μ.Α. Ταλάτ, με την παρουσία των στρατευμάτων κατοχής και την αποδοχή, ως βάση συζήτησης, της δημιουργίας δύο κρατών (παρθενογένεση), εξελίξεις που υπερβαίνουν ακόμα και τις προσδοκίες των Άγγλων και των Αμερικανών !

Ζητάμε

Με από κοινού ενέργειες του ελληνισμού στην Κύπρο, την Ελλάδα και όπου γης:

Αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής

Αποχώρηση των εποίκων

Κατάργηση των αγγλικών βάσεων

Επιστροφή όλων των προσφύγων

Πλήρη άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και των εγκλωβισμένων

Άσκηση του δικαιώματος του «βέτο» από Ελλάδα και Κύπρο για τη συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση

Αξιοποίηση των θετικών θέσεων για το Κυπριακό από κράτη εντός και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού να τεθεί υπό την έγκριση του κυρίαρχου κυπριακού λαού με δημοψήφισμα

Η Συντονιστική Επιτροπή

Βασιλειάδης Δαμιανός

Θεοχάρης Τίμος

Μποκόρος Κώστας

Πανάγος Παναγιώτης

Πανταζίδης Τάσος

Παπαγιαννόπουλος Γιώργος

Φωτιάδη Σία

ΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ
για λαϊκή, πατριωτική
και οικολογική συσπείρωση

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ


Προς: MME

Θέμα: Σκοποί και μέσα της Πρωτοβουλίας Σοσιαλιστών για Λαϊκή,
Πατριωτική και Οικολογική Συσπείρωση


Παρακαλούμε για την δημοσιοποίηση της ανακοίνωσης που σας διαβιβάζουμε συνημμένα.

Με Τιμή

Τίμος Θεοχάρης
Συντονιστής της Προσωρινής Οργανωτικής Επιτροπής

6977604401 niktheoharis@gmail.com


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με ομόφωνη εντολή της Επιτροπής, που συνεδρίασε στην Αθήνα την Δευτέρα 6/4/2009, με συμμετοχή των:
1) Βασιλειάδη Δαμιανού
2) Θεοχάρη Τίμου
3) Καζάκη Δημήτρη
4) Λυμπερόπουλου Δημήτρη
5) Μαντά Παναγιώτη
6) Μαύρου Γιάννη
7) Μπουζάνη Νίκου
8) Παπαγιαννόπουλου Γιώργου
9) Ριζά Λευτέρη
10) Χωραφά Βαγγέλη,
ανακοινώνεται ότι η “Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών” δεν σχετίζεται με τα πρόσφατα δημοσιεύματα περί “χώρου σοσιαλιστών”, ή “πατριωτικού σοσιαλιστικού χώρου”, που υποτίθεται ότι προετοιμάζουν κοινή εκλογική κάθοδο με το ΔΗΚΚΙ.
Η Πρωτοβουλία μας αποσκοπεί σε μία ευρεία λαϊκή, πατριωτική και οικολογική συσπείρωση, για αντιμετώπιση της εργοδοτικής ασυδοσίας και υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, στην καθημερινή ζωή, με πρωτοβουλία και ενότητα των ιδιων των πολιτών.
Θεωρεί ότι αυτή η αγωνιστική ενότητα των λαϊκών στρωμάτων πρέπει να συμπληρώνεται και ενισχύεται με την Κοινή Δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, σε μετωπική αντιπαράταξη προς τα σχέδια της Νέας Τάξης και το πνεύμα της Νέας Εποχής.
Τέλος, από τον ίδιο τον σκοπό μας, αποκλείεται η συμμετοχή σε εκλογικά σχήματα ή σενάρια, μάλιστα δε όταν αυτή η συμμετοχή προβάλλεται από ανώνυμες πηγές και με αδιαφανή τρόπο.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ - ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ - ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ

Με βαθιά ανησυχία βλέπουμε κάθε μέρα νέα στοιχεία που δείχνουν ότι η διεθνής οικονομική κρίση, αποτέλεσμα αλόγιστης απελευθέρωσης των αγορών, της οικονομικής ανισότητας και της ιδιωτικής απληστίας, απειλεί την πατρίδα μας. Απειλεί βέβαια πρώτα και κύρια τους οικονομικά αδύναμους, τους μισθωτούς, τους μικροεπαγγελματίες της πόλης και του χωριού, τους άνεργους, τους μετανάστες. Απειλεί όμως γενικότερα και την κοινωνική και ηθική συνοχή.

Μπροστά σ’ αυτή την απειλή κανείς, καμία πολιτική δύναμη, κοινωνική τάξη ή ομάδα δεν έχει δικαίωμα να παραμένει αδρανής, ή να προτάσσει το εγωιστικό συμφέρον πάνω από τη Συνταγματική επιταγή να συμμετέχουν όλοι στα κοινά βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

Σ’ αυτή τη βάση θεωρούμε ότι και τα ακόλουθα μέτρα άμεσης κοινωνικής προστασίας μπορούν να γίνουν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και πολιτικής συμφωνίας.

Εξαρχής πρέπει να διευκρινιστεί ότι τα μέτρα αυτά προτείνονται ως συμβολή στην αντιμετώπιση της κρίσης, και όχι ως ολοκληρωμένη λύση εξόδου από την κρίση, και άλλωστε απαιτούν πολλή εμβάθυνση και επεξεργασία. Αν όμως κριθεί ότι κινούνται στη σωστή κατεύθυνση, επόμενα βήματα μπορούν ν’ ακολουθήσουν.

Επίσης, τα μέτρα που προτείνονται δεν διεκδικούν πρωτοτυπία. Με λιγοστές εξαιρέσεις, τα περισσότερα ήδη αναφέρονται σε προγράμματα πολιτικών δυνάμεων, προτάσεις κοινωνικών φορέων, ή έχουν εφαρμοστεί κατά περιόδους στις ΗΠΑ ή σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

1. Άμεση ανακούφιση των δανειοληπτών από τους πλειστηριασμούς και την τραπεζική υπερχρέωση.

Είναι φανερό ότι για τη δυσπραγία μεγάλου αριθμού νοικοκυριών σοβαρή ευθύνη φέρουν και οι τράπεζες, με τον αλόγιστο υπερδανεισμό. Επιβάλλεται επομένως νομοθετική ανακούφιση, κατ’ αναλογία παλαιότερων μέτρων για τον ανατοκισμό («πανωτόκια»). Είναι δυνατό να νομοθετηθεί π.χ. διετής αναστολή κατασχέσεων-πλειστηριασμών για την επιδίωξη τραπεζικών δανείων και πιστώσεων μέχρι ύψους (ενδεικτικά) 60.000 ευρώ κατά κεφάλαιο, όπως και περιορισμός ληξιπρόθεσμων τόκων στο ισόποσο του κεφαλαίου.

[Σήμερα με τον Νόμο 3714/2008 ισχύει περιορισμένη προστασία, μόνο της α’ κατοικίας, για οφειλές έως 20.000 ευρώ εφόσον δεν έχει παρασχεθεί υποθήκη ή προσημείωση. Κατ’ άρθρο 39 Ν.3259/2004 ληξιπρόθεσμοι τόκοι περιορίζονται στο διπλάσιο του κεφαλαίου.]

2. Να προχωρήσει αμέσως ένα μεγάλο πρόγραμμα εργατικής κατοικίας.

Αυτή είναι η αποστολή του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ), ο οποίος πρέπει να ενισχυθεί σημαντικά με δημόσιους πόρους Δάνεια εργατικής κατοικίας με ευνοϊκούς όρους μπορούν να δίνονται από τον ΟΕΚ για τους μισθωτούς, από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (ΤΠΔ) για τους δημοσίους υπαλλήλους, από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο με δημόσια επιδότηση για τους μικρούς επαγγελματίες. Η πρώτη κατοικία πρέπει ν’ απαλλάσσεται από ΦΠΑ μέχρι καθορισμένο ποσό, ενδεικτικά 150.000 ευρώ, ανάλογα και με την οικογενειακή κατάσταση. Το πρόγραμμα στέγασης μπορεί ασφαλώς να αφορά και την αγορά έτοιμων κατοικιών, συμβάλλοντας στην κίνηση των κατασκευών και της κτηματαγοράς. Δεν αποκλείονται επίσης συλλογικά δημόσια στεγαστικά προγράμματα, των δήμων ή άλλων κοινωνικών φορέων.

3. Να διασφαλιστεί με αξιοπρέπεια η καθημερινή διατροφή του πληθυσμού.

Πληθαίνουν οι ειδήσεις για ανθρώπους που κυριολεκτικά στερούνται το ψωμί, ή ψάχνουν τα ληγμένα τρόφιμα. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας να διασφαλίσει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα της καθημερινής διατροφής. Αυτό μπορεί να γίνει με γενίκευση του θεσμού των κοινωνικών παντοπωλείων, με δικαίωμα ημερήσιου δελτίου τροφίμων για όσους δεν συμπληρώνουν το ελάχιστο αφορολόγητο εισόδημα, ή ακόμη και με τη διοργάνωση σχολικών ή δημοτικών συσσιτίων όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Σε παράλληλη κατεύθυνση κινούνται οι προτάσεις για τη θέσπιση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

[Στις Ηνωμένες Πολιτείες το πρώτο πρόγραμμα δελτίου τροφίμων –Food Stamp Program- εφαρμόστηκε την περίοδο 1939-1943. Παρόμοια προγράμματα ισχύουν από το 1961 μέχρι σήμερα χωρίς διακοπή. Στη Βρετανία θεωρείται ότι το πρόγραμμα δελτίου τροφίμων τη δεκαετία του 1940-1950 εξασφάλισε ισορροπημένη διατροφή και βελτίωσε την υγεία του πληθυσμού.]

4. Να ξεκινήσει αμέσως ένα μεγάλο πρόγραμμα εργασίας για όλους.

Είναι απαράδεκτο να υπάρχουν πιεστικές κοινωνικές ανάγκες, για την υγεία, την εκπαίδευση, τη φροντίδα των ηλικιωμένων, την καθαριότητα, και συγχρόνως να στοιβάζονται άνθρωποι στην ανεργία χωρίς ευκαιρίες. Είναι εξίσου απαράδεκτο να ερημώνεται η ύπαιθρος και τα νησιά μας, ενώ υπάρχουν άνθρωποι –ημεδαποί ή μετανάστες, αδιάφορο- που είναι έτοιμοι να εργαστούν και να ζήσουν, με λογικό κίνητρο, στα χωριά. Με ευθύνη του Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ, αρχικά ΝΔ 2961/1954 και ήδη Ν.°2956/2001) μπορούν να αναπτυχθεί ένα μεγάλο πρόγραμμα εργασίας με επίκεντρο τα Νοσοκομεία, τις Κοινωνικές Υπηρεσίες, τον Ερυθρό Σταυρό, το Δασαρχείο, τους γεωργικούς συνεταιρισμούς κλπ όπου καθένας θα μπορεί να λάβει εκπαίδευση και να εργαστεί, με νόμιμο βασικό ημερομίσθιο. Αυτό το πρόγραμμα θα πρέπει να ισχύει και για τους πρόσφυγες ή μετανάστες.

[Όταν τον Ιανουάριο 1933 στις ΗΠΑ ανέλαβε ο πρόεδρος Ρούζβελτ, υπήρχαν 15 εκατομμύρια άνεργοι. Περίπου τόσες θέσεις απασχόλησης δημιούργησε μέσα στη διετία 1933-1934 ο νεοσύστατος οργανισμός FERA [Federal Emergency Relief Administration, Ομοσπονδιακή Διοίκηση Έκτακτης Συνδρομής] μαζί με τη CWA [Διοίκηση Δημοσίων Έργων] στις κατασκευές, την υγεία, την εκπαίδευση, αλλά και με ειδικά προγράμματα, από τη συγκομιδή αγροτικών προϊόντων μέχρι τη δωρεάν διανομή ή την ανταλλαγή ρουχισμού.]

5. Άμεση παραγωγική αξιοποίηση ανεκμετάλλευτων ιδιοκτησιών.

Η ιδιοκτησία είναι δικαίωμα, αλλά κατά το Σύνταγμα συνεπάγεται υποχρεώσεις. Ουδείς ιδιοκτήτης δικαιούται ν’ αδιαφορεί όταν η ιδιοκτησία του γίνεται απειλή για τη δημόσια υγεία ή την ασφάλεια. Είναι πρόκληση να ρημάζουν οικοδομές όταν γύρω πληθαίνουν οι άστεγοι. Κατ’ άρθρο 18.3 του Συντάγματος και τη νομοθεσία περί επικινδύνων οικοδομών τα κτίρια αυτά πρέπει να επιτάσσονται, ώστε το Δημόσιο να διενεργεί τις αναγκαίες επισκευές και να προβαίνει σε κοινωνική χρήση ή επωφελή διαχείριση, λογοδοτώντας στον ιδιοκτήτη -εάν και όταν εμφανισθεί- μετ’ αφαίρεση εύλογης αμοιβής και εξόδων. Η ίδια αρχή εφαρμόζεται στην ανεκμετάλλευτη γαιοκτησία, που πρέπει να υπαχθεί σε ειδική βαρύτερη φορολογία.

6. Ριζική στροφή από την έμμεση στην άμεση φορολογία. Ελαχιστοποίηση του ΦΠΑ με εξαίρεση τα είδη πολυτελείας.

Μείωση γενικού συντελεστή ΦΠΑ στο ελάχιστο Κοινοτικό 15%, και στο ελάχιστο μειωμένο 4,5% για τρόφιμα, κοινή ωφέλεια, βιβλία, παιδικά ρούχα (εκτός πολυτελείας δηλ. άνω ορισμένης αξίας ανά κατηγορία). Κατάργηση αναχρονιστικών τελών, απαλλαγών και φόρων όπως αναλογικών τελών χαρτοσήμου, εισφοράς 0,6% Ν.128/75 (επί τόκων δανείων) κλπ.

7. Ενίσχυση των πόρων του Δημοσίου με ανάλογη συμμετοχή των ισχυρότερων.

Όλες οι δημόσιες δράσεις που προτείνονται εδώ απαιτούν σημαντικούς πόρους. Ο εξωτερικός δανεισμός δεν είναι ανεξάντλητος, και συνεπάγεται επαχθείς δεσμεύσεις και όρους. Επομένως το Δημόσιο πρέπει για τις δράσεις αυτές να χρηματοδοτηθεί κυρίως από την εσωτερική συνεισφορά. Συγχρόνως να περικοπεί κάθε δημόσια σπατάλη, ώστε ν’ απελευθερωθούν πόροι για τις κοινωφελείς δράσεις.

Είναι δυνατή μια μεγάλη έκδοση μακροπρόθεσμων ομολόγων Δημοσίου μικρών ονομασιών («λαϊκά ομόλογα») που θα διατεθούν όχι στις τράπεζες αλλά στο ευρύ κοινό, ενδεικτικά μέσω Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Το προϊόν της ομολογιακής έκδοσης θα είναι δεσμευμένο για συγκεκριμένα δημόσια προγράμματα. Εύποροι δωρητές μπορούν να κληθούν να συμμετάσχουν με σημαντικά ποσά.

Αν τα εθελοντικά μέτρα δεν αρκούν, είναι δυνατό να νομοθετηθεί αναγκαστικός εσωτερικός δανεισμός. Βουλευτικές αποζημιώσεις, επιχορηγήσεις πολιτικών κομμάτων, υψηλοί μισθοί-συντάξεις Δημοσίου άνω (ενδεικτικά) του τριπλασίου του βασικού μισθού μπορούν να εξοφλούνται με ομόλογα Δημοσίου κατά το υπερβάλλον. Ανάλογη έκτακτη φορολογία μπορεί να νομοθετηθεί για τις υψηλές αμοιβές του ιδιωτικού τομέα. Οι στρατιωτικές δαπάνες είναι βέβαιο ότι μπορούν να περιοριστούν με μείωση της σπατάλης, χωρίς εξασθένιση των αμυντικών δυνατοτήτων. Οι διαφημίσεις Υπουργείων κλπ πρέπει να καταργηθούν, Η Εκκλησία πρέπει να υπαχθεί σε κανονική φορολογία, και να επανεξεταστεί η μισθοδοσία κληρικών από το Δημόσιο.

Σημαντικό εδώ να τονιστεί ότι κάθε περικοπή πρέπει να γίνεται για να στραφούν δημόσιοι πόροι σε παραγωγικότερη κατεύθυνση. Το συνολικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα πρέπει να είναι επεκτατικό, και όχι συσταλτικό. Αυτό σημαίνει αντίθεση προς τη σημερινή κυρίαρχη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η έκδοση μεγάλου ευρωπαϊκού ομολογιακού δανείου από την Κεντρική Τράπεζα ή την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων με αναπτυξιακό προσανατολισμό τις δημόσιες υποδομές, υγεία, παιδεία, είναι απολύτως εφικτός στόχος και σ’ αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αναπτυχθεί μεγάλη πολιτική εκστρατεία.

8. Δημόσια διαφάνεια και έλεγχος εκ μέρους των πολιτών.

Όλες αυτές οι δημόσιες δράσεις, και η συνεισφορά των πολιτών, προϋποθέτουν μια μεγάλη αλλαγή στη Δημόσια Διοίκηση. Κάθε φόρος πρέπει να είναι διαφανής και αφιερωμένος στον συγκεκριμένο σκοπό για τον οποίο ψηφίζεται. Κάθε δημόσια υπηρεσία πρέπει να δέχεται τον καθημερινό έλεγχο του κοινού. Εδώ μπορεί να συμβάλει η ανάπτυξη γραφείων Συνήγορου του Πολίτη, της Επιθεώρηση Δημόσιας Διοίκησης αλλά και μορφές άμεσης πρωτοβουλίας των πολιτών, για τις οποίες πρέπει ν’ αναζητηθεί κατάλληλη θεσμική κατοχύρωση.

Διονύσης Διβάρης

Οι «διεθνιστές» του υπερεθνικισμού με παράδειγμα το Σκοπιανό

του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΚΙ
Αθήνα, 8.4.2008

Ήδη ο πρωθυπουργός της χώρας Κωνσταντίνος Καραμανλής με την απειλή βέτο στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι απέτρεψε τα χειρότερα, που πολλοί περίμεναν και ορισμένοι δυστυχώς εύχονταν. Όμως το θέμα δεν έκλεισε.
Εκείνο που ενδιαφέρει στην προκείμενη περίπτωση είναι να αναλύσουμε πιο διεξοδικά τι σημαίνει στην πραγματικότητα η αποδοχή του ονόματος «Μακεδονία» σε σύνθετη ονομασία, ως οριστικός τίτλος των Σκοπίων και να ερευνήσουμε εν συντομία, γιατί τα Σκόπια με τόσο πάθος και τόσες παράλογες απαιτήσεις παλεύουν να διατηρήσουν με κάθε θυσία αυτό το όνομα. Έτσι πρέπει να θέσουμε το ερώτημα:
Μα έχει άραγε τόση σημασία το όνομα;
Πολλοί αφελείς και ανιστόρητοι στην Ελλάδα, και αφορά και πρόσωπα και πολιτικούς φορείς, ιδίως στον χώρο της «Αριστεράς», πιστεύουν για διάφορους λόγους, ιδεολογικούς, πολιτικούς (ταξικούς), ότι το όνομα δεν παίζει κανένα ρόλο. Σημασία έχει μόνο η ειρηνική συμβίωση των δύο λαών, με την καταπολέμηση των εθνικιστικών και σοβινιστικών επιδιώξεων εκατέρωθεν και την θεμελίωση της πολιτικής σταθερότητας στην τόσο έκρυθμη και εκρηκτική αυτή περιοχή. Σημασία έχει να υπάρχουν σχέσεις καλής γειτονίας, ως συμβολή και στη γενικότερη σταθερότητα και ειρήνη στην πολύπαθη περιοχή των Βαλκανίων. Γιατί επιμένει ο Γκρούεφσκι και οι συν αυτώ για το όνομα με τόσο πάθος και τόση αδιαλλαξία;
Όμως τίθεται στην περίπτωση αυτή το ερώτημα: Ποιος είναι αδιάλλακτος και ποιος προκαλεί! Και πώς θεμελιώνονται σχέσεις ειρήνης, αλληλεγγύης και καλής γειτονίας, που πρέπει να αποτελεί την πολιτική της Αριστεράς;
Η Ελλάδα, ως πολιτεία στο σύνολό της, πέρα από μεμονωμένες ακραίες και εθνικιστικές κορώνες, περιθωριακών και αμελητέων κατά βάσει περιπτώσεων και εκμετάλλευσης του προβλήματος για ψηφοθηρικές σκοπιμότητες ή άλλες προθέσεις έχει κάνει, λόγω τεράστιων λανθασμένων πολιτικών χειρισμών και αδράνειας, αλλά και λόγω του ενδοτισμού και της υποτέλειας στα κελεύσματα των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας» την έσχατη υποχώρηση στο όνομα της ονομασίας, αποδεχόμενη την σύνθετη ονομασία. Έχει κάνει λοιπόν τον επώδυνο συμβιβασμό, για τον οποίο ομιλούν και προπαγανδίζουν ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι.
Όμως η εθνική αυτή ταπεινωτική υποχώρηση θα δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον, γιατί ακριβώς περιέχει, ως δεύτερο συνθετικό, το όνομα Μακεδονία. Τα Σκόπια προπαγανδίζοντας τη Μακεδονία του Αιγαίου παραμένουν προκλητικά και αδιάλλακτα, διεκδικώντας όλο το γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας. Και αυτές οι προκλήσεις είναι μόνο η αρχή, Ήδη βλέπουμε αυτές οι προκλήσεις να κλιμακώνονται μέσα στα πλαίσια ενός καλά οργανωμένου σχεδίου, που τους συμβουλεύουν οι προστάτες τους Αμερικανοί και Τούρκοι.
Επανέρχομαι λοιπόν πάλι στο ερώτημα για όσους μιλούν για συμβιβασμό:
Γιατί οι Σκοπιανοί επιμένουν με τόσο ανυποχώρητο πείσμα στο όνομα «Μακεδονία», αν το όνομα δεν παίζει κανένα ρόλο; Μπορούν να μας δώσουν εξήγηση όλοι εκείνοι από την παραδοσιακή και ανανεωτική Αριστερά, αλλά και από τους εκσυγχρονιστικούς κύκλους του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, γιατί δεν παραιτείται το κρατίδιο αυτό από το όνομα;
Η απάντηση η δική μου:
1. Γιατί το όνομα είναι το όχημα του αλυτρωτισμού και συνεπώς του δυνητικού επεκτατισμού. Χωρίς το όνομα ο αλυτρωτισμός δεν έχει μέλλον. Αν δεν κατέβουν στη Θεσσαλονίκη δεν πρόκειται ποτέ να ησυχάσουν. Γι αυτό προβάλλουν στους χάρτες τους την «Μακεδονία του Αιγαίου» και αποκαλούν τους εαυτούς τους «Μακεδόνες Αιγαιάτες».
2. Το όνομα «Μακεδονία», ακόμη και σε σύνθετη ονομασία, (τους Σκοπιανούς τους ενδιαφέρει στην ουσία να υπάρχει το όνομα Μακεδονία είτε σκέτο είτε σύνθετο) είναι και θα παραμείνει διαχρονική αιτία μόνιμης ανωμαλίας και διατάραξης της ειρήνης από μέρους των Σκοπιανών στα Βαλκάνια και εστία αποσταθεροποίησης. Και ας μη μας παραξενεύει το γεγονός ότι εγείρουν σήμερα μειονοτικά ζητήματα , απαίτηση για «ανεξάρτητη μακεδονική ορθόδοξη εκκλησία», για την αλλαγή της ονομασίας του αεροδρομίου «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης και ένας «θεός» ξέρει, τι άλλο φαινομενικά παράλογο θα ζητήσουν σήμερα και στο μέλλον, τα οποία θα στηρίξουν, εκτός από τους «άσπονδους φίλους μας» Αμερικανούς και άλλους «συμμάχους» ελληνικοί κύκλοι από το εκσυγχρονιστικό και ανανεωτικό στρατόπεδο της «Αριστεράς. Συνήθως ο δούρειος ίππος είναι εντός των τειχών. Από κει και πέρα έχουμε την γελοία απάντηση σε όλες αυτές τις προκλήσεις του Υπουργείου Εξωτερικών που μιλά για «γελοιότητες» των γειτόνων μας. Έτσι δυστυχώς θεωρούσαμε το πρόβλημα και παλιά, αλλά τελικά όλοι αυτοί οι δορυφόροι των Αμερικανών στα Βαλκάνια, όπως και στον Καύκασο μπορούν να δυναμιτίσουν την παγκόσμια ειρήνη, πέρα από τα Βαλκάνια και τον Καύκασο.
3. Γιατί γίνεται πλύση εγκεφάλου ότι το όνομα δεν παίζει κανένα ρόλο, αν κατοχυρωθούν με σύνθετη ονομασία και με γεωγραφικό προσδιορισμό οι ελληνοσκοπιανές διαφορές. Όμως δεν είναι έτσι. Υπάρχει στους κύκλους των ψευτο- εκσυγχρονιστών και στους κύκλους των ψευτο-διεθνιστών και για να ακριβολογώ στον σκληρό πυρήνα τους η άποψη, ότι το έθνος είναι κατασκεύασμα του κράτους, ότι πριν από το κράτος δεν υπήρχε έθνος κ.λπ. Και αυτή η άποψη προβάλλεται και από ιμπεριαλιστικούς κύκλους. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη και σε σχέση με τα Σκόπια, αν αναγνωριστούν ως κράτος με το όνομα «Μακεδονία;» Απλούστατα, εφόσον το κράτος δημιουργεί το έθνος, τότε το κράτος που λέγεται «Μακεδονία» έχει δικαίωμα να κατασκευάσει (διεκδικήσει) και «μακεδονική εθνότητα και κατά συνέπεια «μακεδονική γλώσσα». Γιατί είναι αδιανόητο μία «μακεδονική εθνότητα» να μην έχει και την αντίστοιχη γλώσσα, που δεν μπορεί να είναι άλλη από την «μακεδονική». Και όλα αυτά θα είναι κατοχυρωμένα με βάση τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο.
4. Μετά βέβαια ακολουθεί το γελοίο και υποκριτικό επιχείρημα: Μα τι πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσει ένα τόσο δα μικρό κρατίδιο στην Ελλάδα; Γνωρίζουμε όμως ότι δεν είναι τα Σκόπια τα ίδια που μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα, αλλά οι δυνάμεις που τα χρησιμοποιούν ή θα τα χρησιμοποιήσουν ως προτεκτοράτο για τα γεωστρατηγικά τους σχέδια στο εγγύς ή απώτερο μέλλον, με ανάλογο όφελος φυσικά και για τη δική τους αμερικανόφερτη, υπερεθνικιστική αστική τάξη. Για όλους αυτούς που προβάλουν αυτό το γελοίο επιχείρημα ισχύει η φράση του Κλαούζεβιτς: «Τα μικρά κράτη έχουν τόση δύναμη, όση η ταύτισή τους με τα συμφέροντα των μεγάλων». Ας μην ξεχνάμε τις ιταμές δηλώσεις του αμερικανού υφ. ΕΠΕΞ Μτάνιελ Φριντ περί «μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας»

Όσοι στηρίζουν έμμεσα ή άμεσα τα Σκόπια στην υπερεθνικιστική τους αλυτρωτική και επεκτατική πολιτική, που θα ακολουθήσει και επίσημα πια μετά την ονομασία, να είναι βέβαιοι ότι έχουν συμβάλλει εκών άκων στην αποσταθεροποίηση της περιοχής και έρχονται στην πράξη σε κατάφορη αντίθεση με αυτά που επαγγέλλονται στη θεωρία.
5. Όπως σ’ όλους είναι γνωστό η Μακεδονία είναι γεωγραφική περιοχή. Ένα 10 έως 15% ανήκει στην γεωγραφική περιοχή των Σκοπίων. Συνεπώς εκείνο που θα ήταν σωστό στην περίπτωση των Σκοπίων και θα ήταν λογικό και δίκαιο είναι να φέρουν οποιοδήποτε όνομα που να μην περιέχει τον όρο Μακεδονία ή παράγωγό του, ως κρατική οντότητα, ας πούμε «Δημοκρατία των Σκοπίων» ή «Βαρντάρσκα» και να χαρακτηρίζουν αυτό το μέρος της Μακεδονίας που τους ανήκει, ως επαρχία τους με το όνομα Μακεδονία της Δημοκρατίας των Σκοπίων ή της Βαρντάρσκα. Τότε πραγματικά θα ήταν σωστό και δίκαιο. Ενώ διεκδικώντας κράτος με το όνομα Μακεδονία (σύνθετο ή μη δεν παίζει κανένα ρόλο) και μάλιστα ως ξεχωριστή εθνότητα και γλώσσα εγείρουν αυτομάτως αλυτρωτικές και κατά τα συνέπεια επεκτατικές διεκδικήσεις στον ελληνικό τομέα της Μακεδονίας. Άλλο είναι να μιλάς για επαρχία ενός κράτους κι’ άλλο να διεκδικείς ως κράτος «Μακεδονία» τις επαρχίες που φέρουν αυτό το όνομα και θεωρείς ότι έχουν κατακτηθεί και πρέπει κάποτε να απελεθερωθούν.
Εκείνο λοιπόν που ενδιαφέρει τους Σκοπιανούς είναι να διεκδικήσουν την διοικητική περιοχή, που λέγεται Μακεδονία και ανήκει στην Ελλάδα, να ενταχθεί στο κράτος που θα φέρει το όνομα «Μακεδονία». Τι το πιο φυσιολογικό, αλήθεια! Θα κινήσουν προς τούτο γη και ουρανό για να αποδείξουν στους διεθνείς οργανισμούς και τη διεθνή κοινή γνώμη ότι η Ελλάδα σφετερίζεται μια ολόκληρη περιοχή που δικαιωματικά και «βάσει του διεθνούς δικαίου» τους ανήκει, γιατί εκεί ζουν τα αδέλφια τους.
6. Οι Σκοπιανοί προπαγανδίζουν για το λόγο αυτό, ότι αυτοί είναι οι Μακεδόνες, που βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με τους Έλληνες, γιατί κατά την δική τους πάλι προπαγάνδα οι Μακεδόνες (όπως ο Φίλιππος ο Β΄ και ο Μέγας Αλέξανδρος) δεν ήταν Έλληνες. Αυτό λοιπόν που προσπαθούν είναι ο αυτοπροσδιορισμός δια του ετεροπροσδιορισμού (δηλαδή του σφετερισμού του ονόματος και της ιστορίας και μέσω αυτών της ύπαρξης τους, ως ξεχωριστή εθνοτική και γλωσσική οντότητα. Ένας τέτοιος ισχυρισμός αποτελεί μια σκέτη απάτη.
Υποτίθεται λοιπόν ότι οι « αυτοπροσδιοριζόμενοι Αριστεροί», ενώ θεωρητικά είναι και κόπτονται υπέρ της ειρήνης, της σταθερότητας, της μη αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια, των σχέσεων καλής γειτονίας, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού, κ.λπ., παραβλέπουν το γεγονός ότι τα Σκόπια μέσω του ετεροπροσδιορισμού θα αποτελέσουν εστία αποσταθεροποίησης στα Βαλκάνια, ( γιατί κανείς δεν θα τολμήσει να παραδώσει τη διοικητική περιοχή Μακεδονία στη «Μακεδονία» των Σκοπίων). Όλοι αυτοί είναι ειλικρινά υπέρ της αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια και υπέρ της αποσταθεροποίησης; Αν ναι, τότε αυτή η θέση, όχι μόνο δεν είναι προοδευτική, αλλά σφόδρα αντιδραστική, γιατί εξυπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα της Νέας Τάξης και της παγκοσμιοποίησης και έρχεται σε κατάφορη αντίθεση με το διεθνιστικό καθήκον.
7. Ωστόσο υπάρχει και ένα άλλο επιχείρημα της «Αριστεράς» που αναγνωρίζει στους Σκοπιανούς το συνταγματικό τους όνομα ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Είναι η περίφημη αρχή της αυτοδιάθεσης. Πολύ σωστά. Η αυτοδιάθεση, την οποία υποστήριζε ο Λένιν, έχει να κάνει με την εθνική ανεξαρτησία. Όμως κανένας από την πλευρά της Ελλάδας δεν τους απειλεί. αντιθέτως όλοι οι Έλληνες και τα πολιτικά κόμματα, θέλουν να υπάρχει το κράτος αυτό στα σύνορά μας. Εκείνοι που απειλούν και εκβιάζουν είναι μόνο οι Σκοπιανοί. Επίσης πρέπει να διευκρινίσει κανείς, αν είναι υπέρ της αλλαγής συνόρων. Αυτοδιάθεση ωστόσο δεν σημαίνει να διεκδικείς ολόκληρη την γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας για τον εαυτό σου! Τότε τι θα πρέπει να πράξουν οι Μακεδόνες της Ελλάδας; Να εφαρμόσουν την αρχή της αυτοδιάθεσης στην ελληνική Μακεδονία ή να παραδώσουν την ελληνική Μακεδονία στους βόρειους γείτονές μας; Δεν είναι γελοία όλα αυτά; Και υπάρχουν αλήθεια αυτοπροσδιοριζόμενοι Αριστεροί που δεν τους ενδιαφέρει ειλικρινά πως θα ονομαστεί το γειτονικό κράτος, γιατί δήθεν εκτός από την ταξική πάλη, δεν έχει τίποτε άλλο σημασία; Δηλαδή μόνο οι γείτονές μας έχουν ευαισθησία. Οι Έλληνες δεν δικαιούνται;
8. Αναγνωρίζουν πως οι Έλληνες είναι εθνικιστές, ενώ οι Σκοπιανοί όχι.
Πρακτικά υποστηρίζουν τους υπερεθνικιστές των Σκοπίων ενάντια στην Ελλάδα.
Και το ερώτημα είναι. Γιατί οι Έλληνες είναι εθνικιστές, μη αναγνωρίζοντας το κράτος των Σκοπίων με το όνομα Μακεδονία; Διεκδικούν οι Έλληνες τίποτε από το κράτος αυτό; Απλώς διακηρύττουν ότι η επαρχία της Ελλάδας που λέγεται Μακεδονία είναι ελληνική. Τίποτε παραπάνω. Δεν θέλουν η ελληνική Μακεδονία να υπαχθεί στα Σκόπια ή να γίνει «Μακεδονία του Αιγαίου». Θέλουν ειρήνη με το κράτος αυτό. Είναι τόσο εθνικιστική αυτή η στάση;
Αντιθέτως, όπως επανειλημμένα διακηρύξαμε, διακυβεύουν οι Σκοπιανοί την ειρήνη και την σταθερότητα στην περιοχή, προβάλλοντας διεκδικήσεις μέσω του ονόματος που δυναμιτίζουν κάθε προσπάθεια συνεννόησης και ειρηνικής διευθέτησης του προβλήματος.
Είναι πραγματικά απορίας άξιο, γιατί συγκεκριμένοι κύκλοι της Αριστεράς, για τους οποίους ο Στάθης στην Ελευθεροτυπία (27.5.2008) αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «Στην καλύτερη περίπτωση έχει φυράνει το μυαλό τους από τα πολλά κλισέ» και συνεχίζει το σχόλιό του: «Οι άνθρωποι αυτοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν δύο πράγματα: α) Ότι ο ελληνικός εθνικισμός δεν επηρεάζει την εξωτερική πολιτική της χώρας μας και πάντως δεν κυβερνάει. Αντιθέτως στο ζήτημα αυτό υπάρχει εθνική συναίνεση όλων των κομμάτων ακριβώς πλην των εθνικιστών του ΛΑΟΣ. β) Α contrario, στη FYROM κυβερνούν οι εθνικιστές και ο εθνικισμός τους πυροδοτείται από μια πολεμοκάπηλη και ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ άκρως επικίνδυνη για όλους στην περιοχή (ακόμη και για την Τουρκία)». Οι άνθρωποι αυτοί για τους οποίους μιλάει ο Στάθης, φαίνεται πως πρέπει να μισούν την Ελλάδα, τον ελληνικό λαό και ό,τι ελληνικό! Αλλιώς δεν εξηγείται λογικά η συμπεριφορά τους. Συντάσσονται με τους υπερεθνικιστές των Σκοπίων, για να ακρωτηριάσουν την Ελλάδα, να παραδώσουν την Μακεδονία στους Σκοπιανούς; Στην ουσία αυτοί είναι οι καθαρόαιμοι εθνικιστές, γιατί στηρίζουν τους υπερεθνικιστές των Σκοπίων.
Γι’ αυτό και τους ταιριάζει ο τίτλος: Οι «διεθνιστές» του υπερεθνικισμού.
Η Ελλάδα, μετά τις συνεχείς και ανιστόρητες προκλήσεις από μέρους της αμερικανόδουλης ηγεσίας των Σκοπίων, πρέπει να αναδείξει επιτέλους μια επιθετική πολιτική, η οποία να αντιστρέψει όλες τις μέχρι τώρα αρνητικές συνέπειες από την ενδοτική και δουλοπρεπή πολιτική της. Θα πρέπει να πείσει τις κυβερνήσεις που αναγνώρισαν τα Σκόπια με το συνταγματικό τους όνομα, ότι έκαναν λάθος και ότι πρέπει να αναπροσαρμόσουν την πολιτική τους υπέρ της Ελλάδας που σταθερά είναι υπέρ της ειρηνικής λύσης του προβλήματος.
Το παιχνίδι ποτέ δεν είναι χαμένο. Αν ήταν έτσι, τότε η Ελλάδα δεν θα υπήρχε ήδη από τους περσικούς πολέμους.
Αλίμονο, αν κάποτε αναγκαστούμε να «συνωστιζόμαστε στην παραλία της Θεσσαλονίκης, όπως «συνοστιζόμασταν» στην παραλία της Σμύρνης!