Επαναδιαπραγμάτευση των όρων συμμετοχής μας στην ΟΝΕ.

Επαναδιαπραγμάτευση των όρων συμμετοχής μας στην ΟΝΕ.

Στο χώρο της Αριστεράς, γίνεται λόγος για έξοδο από την Ε.Ε.. Είναι βέβαια μια ένωση καπιταλιστών η οποία δεν τηρεί ούτε τις βασικές της αρχές, όπως της ελεύθερης μετακίνησης. Δεν ξεχνάμε πως ακόμα και Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου και άλλα πολιτικά πρόσωπα, εμποδίστηκαν να αποβιβαστούν στην Ιταλία, πηγαίνοντας στη διεθνή διαδήλωση της Γένοβα. Σε άλλες περιπτώσεις όμως, όπως στην περίπτωση που ο ευρωβουλευτής τότε, Α.Αλαβάνος προκάλεσε την οδηγία για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων, η συμμετοχή στην Ε.Ε. φάνηκε να βοηθά. Θέλει λοιπόν πολλή συζήτηση.
Το κυριότερο αυτή τη στιγμή είναι η σχέση μας με την ΟΝΕ.
Το 1999, ο Χανς Όλαφ Χένκελ, πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, σε συνέντευξη στη Λε Μόντ, είπε πως «κύρια ευεργετική συνέπεια του Ευρώ, είναι ότι εγκαθιστά επ’ άπειρον λιτότητα εισοδημάτων των εργαζομένων στην Ευρώπη. Καμιά Εθνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα». Η πιο πάνω δήλωση, δείχνει τον αληθινό λόγο δημιουργίας της ΟΝΕ. Στη χώρα μας με την ασταθή οικονομία η είσοδος στην Ο.Ν.Ε. παρουσιάστηκε ως σωτήρια, μπορούμε όμως τώρα να δούμε τα «ευεργετικά αποτελέσματα». Οι εξαγωγές της χώρας δεν αυξήθηκαν, ούτε βελτιώθηκε το εμπορικό ισοζύγιο. Οι μισθοί και οι συντάξεις καθηλώθηκαν τύποις – μειώθηκαν κατ’ουσία. Η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων παίρνει διαρκώς την κατιούσα. Ο πληθωρισμός, δεν έδειξε να φοβάται το νέο νόμισμα. Η κερδοσκοπία έγινε ο κανόνας στις εμπορικές συναλλαγές και στην παροχή υπηρεσιών (το μεγάλο πανηγύρι βέβαια το ζήσαμε όλοι την εποχή της μετάβασης στο ευρώ). Όσο για τους οικονομικούς δείκτες, τείνουν μα μας ξεπεράσουν και οι νέες χώρες της Ένωσης, αυτές δηλαδή της Ανατολικής Ευρώπης.
Η συνθήκη επιβάλει έλεγχο των οικονομικών της χώρας από την ΕΚΤ και της στερεί βασικά οικονομικά εργαλεία. Εργαλεία βέβαια που θα χρησιμοποιήσει μια άλλη –της Αριστεράς- κυβέρνηση, με λαϊκή στήριξη και συμμετοχή.
Πέρα από την ΟΝΕ όμως, ο ευρωστρατός, η Συνταγματική Συνθήκη, οι εργασιακές σχέσεις, η Αγροτική Πολιτική, είναι τομείς που θα χρειαστεί να δώσουμε πολύ μεγάλες μάχες... Ενωμένοι.

Τάσος Πανταζίδης

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΩΝ;

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΩΝ;

Εικόνες σαν τις πιο πάνω, τείνουμε να τις συνηθίσουμε. Είναι ποτέ δυνατόν; Στα πεζοδρόμια (όπου υπάρχουν) δεν μπορεί να κινηθούν υπερήλικες, κινητικά ανάπηροι ή γονείς με μωρά σε καροτσάκι. Οι Δήμαρχοι κατά κανόνα δεν ενδιαφέρονται καθόλου να λύσουν τα προβλήματα αυτά. Δεν φτάνει που δεν υπάρχουν κοινόχρηστοι χώροι όπως πλατείες, πάρκα και παιδικές χαρές, μας κόβουν και την πεζή μετακίνηση; Μήπως κάποιοι μας σπρώχνουν υποχρεωτικά στους «παιδότοπους» όπου κλεισμένοι σε ανεπαρκείς χώρους και με τσουχτερό κόστος, συναθροίζονται γονείς και παιδιά;
Αντίσταση χρειάζεται. Οργάνωση σε εναλλακτικά Δημοτικά σχήματα και ομάδες πολιτών.
Δεν χαρίζουμε σε κανέναν τις πόλεις που ζούμε..

ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ
Κάθε 3-4 χρόνια, οι αγρότες της χώρας αναγκάζονται από τις συνθήκες να προβαίνουν σε κινητοποιήσεις, μεταξύ των οποίων και τα μπλόκα. Πράγματι, όταν οι μεγαλέμποροι προσφέρουν π.χ. 0,015 του ευρώ για ένα κιλό πορτοκάλια, πολύ – πολύ λιγότερο απ’ότι χρειάζεται μόνο για να μαζευτούν δηλαδή, λογικό είναι να έρχεται η απόγνωση στους αγρότες. Τούς γονάτισε το κόστος παραγωγής, που δεν καλύπτεται από τις τιμές διάθεσης των προϊόντων τους στο εμπόριο. Την ίδια στιγμή οι τιμές καταναλωτή παραμένουν στα ύψη, από τους μεσάζοντες, την ασυδοσία και την αισχροκέρδεια.
Το κύριο πρόβλημα είναι η έλλειψη αγροτικής πολιτικής, τόσο από τα κόμματα εξουσίας, όσο και από τα κόμματα της αριστεράς.
Τα 500 εκατομμύρια ευρώ που θα διαθέσει το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, δεν φτάνουν για να αντιμετωπίσουν το συνολικό πρόβλημα. Άλλωστε και να έφταναν, δεν υπάρχει σχέδιο για αξιοποίησή τους. Τα χρήματα του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού αλλά και τα χρήματα της Ε.Ε. που δίνονται μέσω επιδοτήσεων εδώ και δεκαετίες, απλά διανέμονται και δεν αξιοποιούνται.
Ο αγροτικός τομέας δεν εκσυγχρονίσθηκε, δεν οργανώθηκε, δεν κατασκευάστηκαν έργα υποδομής, δεν αναπτύχθηκαν και δεν επεκτάθηκαν οι συνεταιρισμοί ώστε να συνδεθούν και με το κίνημα των καταναλωτών, για να παραμεριστούν οι μεσάζοντες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται και τους παραγωγούς και τους καταναλωτές. Με την ένταξη στην ΟΝΕ και την εφαρμογή της ΚΑΠ, οι αγρότες σύρθηκαν σε αυτή την κατάσταση και είναι τα πρώτα θύματα της παγκοσμιοποίησης. Με τις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν από την παγκοσμιοποίηση της αγοράς και την κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο Έλληνας αγρότης θα έπρεπε να λειτουργεί συλλογικά, όχι μόνο για την παραγωγή προϊόντων, αλλά και για τη μεταποίηση και τη διάθεσή τους απευθείας στην κατανάλωση. Βασικό εργαλείο για την εφαρμογή μιας αποτελεσματικής αγροτικής πολιτικής είναι η λειτουργία και η ανάπτυξη ενός υγιούς συνεταιριστικού κινήματος, κατά το μοντέλο της Σουηδίας, το θαυμαστό παράδειγμα της Κύπρου, αλλά και ορισμένων οργανώσεων στην Ελλάδα, όπως των μαστιχοπαραγωγών της Χίου, των παραγωγών των Πεζών της Κρήτης, της Νεμέας, της Ζίτσας, του Κρόκου της Κοζάνης κ.ά. Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, δέχθηκαν πολλά χτυπήματα από την μεταξική δικτατορία, την Κατοχή, την απριλιανή χούντα, αλλά δυστυχώς και από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.
Στη φάση της μεγάλης ανάπτυξής του μετά τη δικτατορία, το συνεταιριστικό κίνημα δέχτηκε τα πρώτα χτυπήματα από τον κομματισμό στη δεκαετία του 1980, όταν το ΠΑΣΟΚ, επιχειρώντας την άλωσή του, οδήγησε μεγάλες οργανώσεις στη χρεοκοπία και στη διάλυση. Η Νέα Δημοκρατία, παρ' όλο που με το πρόγραμμά της υποσχέθηκε εξυγίανση, στήριξη και ανάπτυξη, έδωσε τη χαρακτηριστική βολή στους συνεταιρισμούς, διότι, πολύ απλά, η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της δεν συμπορεύεται με την ιδέα των συνεταιρισμών.
Μεγάλο μερίδιο ευθύνης, εκτός από τα δύο κόμματα εξουσίας, έχουν και οι ίδιοι οι αγρότες για την κατάρρευση του συνεταιριστικού κινήματος. Ορισμένοι, μάλιστα, είχαν το θάρρος να το ομολογήσουν και στις τηλεοπτικές κάμερες, που κατέγραφαν δηλώσεις στα μπλόκα. Σήμερα πληρώνουν όλοι, και θα πληρώσουν ακόμη, βαρύ τίμημα για το μεγάλο έγκλημα διάλυσης των συνεταιριστικών οργανώσεων.
Δεν μπορεί κάθε αγρότης χωριστά να έχει γνώσεις όπως ξένες γλώσσες και εξοικείωση με το Ιντερνετ και γνώση των κανόνων του μάρκετινγκ για να προωθήσουν και να παρουσιάσουν προϊόντα ποιοτικά και με ταυτότητα. Δεν μπορούν να το κάνουν οι περισσότεροι αγρότες μόνοι τους, μπορούν όμως να το κάνουν οι οργανώσεις τους: οι συνεταιρισμοί, οι ομάδες παραγωγών, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα στελεχωθούν με ανθρώπους που έχουν τέτοιες γνώσεις και όχι από ισόβιους υπαλλήλους που διορίστηκαν με κομματικά κριτήρια. Αυτά θα μπορούσαν να γίνουν από ομάδες παραγωγών και συνεταιρισμούς «άλλου είδους», όχι σαν τους ερειπωμένους του παρελθόντος, που τους έφαγε ο σκώρος της κομματικοκρατίας. Απαιτείται μια πολιτική στον αντίποδα της σημερινής: μελέτη των προβλημάτων εις βάθος, επεξεργασμένες ξεκάθαρες θέσεις, ενθάρρυνση και διευκολύνσεις, μέριμνα, εγρήγορση και αυστηρός έλεγχος. Ιδού ένα απλό παράδειγμα προς αποφυγή: από τότε που άνοιξε ο «δρόμος της Κίνας» (μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Πεκίνο), ποιες ήταν οι ενέργειες των αρμόδιων υπουργείων (Γεωργικής Ανάπτυξης, Ανάπτυξης και Εξωτερικών), καθώς και της ελληνικής πρεσβείας στην Κίνα, ώστε να διευκολυνθούν οι παραγωγοί και οι έμποροι; Τι έκαναν ώστε να τιμωρηθούν παραδειγματικά εκείνοι οι αεριτζήδες που πλάσαραν «ποσότητες δεύτερου λαδιού», με αποτέλεσμα να μειωθεί κατά πολύ το ενδιαφέρον των Κινέζων για το ελληνικό λάδι; Τίποτα απολύτως.
Οι αγρότες βρίσκονται εν πολλοίς σε ένα κοινό κοινωνικό πλαίσιο, κυρίως λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Γενικότερα οι αγροτικές κοινωνίες είναι και οι σταθερότερες εξαιτίας αυτού.
Βέβαια, το ότι είναι αλλοτριωμένοι με την ίδια νοοτροπία που έχει και ο μέσος κάτοικος των πόλεων, είναι γεγονός. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί έχουν ύφος φεουδάρχη, κάτι που φάνηκε στην Μανωλάδα με τους μετανάστες και την παραγωγή φράουλας, επιδιώκοντας τον εύκολο πλούτο και την άκρως ατομική ευμάρεια.
Πράγματι, είναι λίγοι οι επαγγελματίες αγρότες που δεν έχουν κάθε είδους όχημα και κανά δυο σπίτια, εκτός των μεγάλων εκτάσεων που δεν είναι εξ' ολοκλήρου παραγωγικές, ακριβώς λόγω της συγκέντρωσής τους σε λίγα άτομα. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε ενοικιάσεις γης, όπως γινόταν και επί φεουδαρχίας.
Στην πραγματικότητα, σήμερα επιβιώνει το μέσο προς τα πάνω στρώμα αγροτών κατ' επάγγελμα, ενώ οι μικροκαλλιεργητές και οι υπόλοιποι αγρότες, έχουν προχωρήσει στην απαλλαγή ή την υιοθέτηση και άλλων εργασιών μαζί με τις αγροτικές καλλιέργειές τους. Κάτι που συμβαίνει στο 80% της Ελληνικής επικράτειας, όπου οι συνθήκες του εδάφους και του κλίματος δεν επιτρέπουν μεγάλες καλλιέργειες, μα παρόλα αυτά, έχουν μια πολύ αξιόλογη παραγωγή (λάδι, εσπεριδοειδή).

Γιατί οι κυβερνώντες να κάνουν κάτι για να αλλάξει η κατάσταση;
Οι αγρότες είναι οι βασικοί ψηφοφόροι της ΝΔ και μερικές φορές και του ΠΑΣΟΚ. Ποτέ δεν στήριξαν τις φωνές που προειδοποιούσαν για την καταστροφή. Οι ίδιοι στήριξαν τα λαμόγια που κατάκλεψαν τους συνεταιρισμούς. Πάρα πολλοί, τις επιδοτήσεις τις ξόδεψαν σε αγορές φιγούρας και προβολής. Κατοικίες, αυτοκίνητα, τρακτέρ, τζόγος, σκυλάδικα κλπ. Δεν έγινε καμία επένδυση σε έργα ή κατασκευές και σχεδιασμό για το μέλλον. Έφτασαν σε σημείο να κόβουν τα ελαιόδεντρα για να πάρουν επιδότηση. Καμία ιδέα συνεργατικότητας. Ενώνονται μόνο προσωρινά στα μπλόκα, όπου πηγαίνουν με τα δεύτερα ή τρίτα (παλιά) τρακτέρ τους.
Εάν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί δούλευαν όπως πρέπει, θα μπορούσαν οι ίδιοι να χτυπήσουν τους μεσάζοντες, διαθέτοντας τα προϊόντα τους φθηνότερα και βάζοντας στην τσέπη τους περισσότερα - όπως κάνουν με επιτυχία μερικοί αγροτικοί συνεταιρισμοί στην Ελλάδα και οι περισσότεροι στο εξωτερικό. Οι επιδοτήσεις και οι προωθούμενες μονοκαλλιέργειες σακάτεψαν την αγροτική ζωή και έστρεψαν τους αγρότες στον ευκολότερο και χειρότερο γι' αυτούς αδιέξοδο δρόμο. Σίγουρα σκόπιμα. Αλλά είναι απαράδεκτο ένας νέος και μορφωμένος αγρότης ιδιοκτήτης μεγάλης αγροτικής έκτασης εκατοντάδων στρεμμάτων να καλλιεργεί αποκλειστικά αζήτητο βαμβάκι - επί χρόνια - και να μην εξετάζει ενδεχόμενο πολυκαλλιέργειας, αλλά ν' απαιτεί επιδοτήσεις για την μόνιμη χασούρα του. Παράλληλα απαιτεί να ξοδεύει το 99% του νερού του Νομού του και να του επιτρέπεται να χρησιμοποιεί κάθε είδους λίπασμα – δηλητηριώδες ή μη- προκειμένου να αυξήσει την παραγωγή του. Απαραίτητη είναι η επανεκπαίδευση των αγροτών στον τρόπο αντιμετώπισης της γης τους και της παραγωγής τους. Οι αγρότες όμως δεν έχουν τέτοιο αίτημα.
Κατά καιρούς εμφανίζεται ένα κίνημα το οποίο ζυμώνεται και το οποίο έχει ξεπουληθεί πολλές φορές από κομματικούς αγροτοπατέρες. Δεν μπορούμε να απαξιώσουμε το κίνημα αυτό. Τον επόμενο χρόνο όμως, οι αγρότες θα ξανακαλλιεργήσουν τα ίδια ακριβώς προϊόντα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, τους ίδιους προμηθευτές, τις ίδιες διαδικασίες πώλησης, φθάνοντας στο ίδιο αδιέξοδο. Ακόμα και νέοι αγρότες, που διαχειρίζονται εκμεταλλεύσεις εκατοντάδων στρεμμάτων, συνεχίζουν να βαδίζουν στην αποτυχημένη πεπατημένη των συμβατικών μονοκαλλιεργειών, με τους μεταλλαγμένους στείρους σπόρους των πολυεθνικών και τους κερδοσκόπους μεσάζοντες. Οι ντόπιοι χονδρικοί καταναλωτές (π.χ. αλευρόμυλοι) προτιμούν να εισάγουν αγροτικά προϊόντα απ' το εξωτερικό για την τιμή και την ποιότητά τους.
Η κατάσταση είναι πολύ σύνθετη για να βελτιωθεί χωρίς ριζοσπαστικές αλλαγές.
Παρά το ότι οι κυβερνήσεις είναι ανίκανες και απρόθυμες ν' αντιμετωπίσουν τα μεγάλα προβλήματα και είναι ικανές μόνο να συμμορφώνονται στις επιταγές της αγοράς, οι αγρότες (όπως και όλες οι άλλες παραγωγικές ομάδες της χώρας) χωρίζονται σε γαλάζιους, πράσινους και κόκκινους, χωρίς ταξική ενότητα και πρακτική. Ίσως τελικά δεν υπάρχει "κίνημα" της αγροτιάς. Υπάρχει απόγνωση και οργή, αλλά στραμένη προς λάθος κατεύθυνση. Καλόμαθαν τόσα χρόνια με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, μην υπολογίζοντας οτι έχουν ημερομηνία λήξης και λόγω της κρατικής ανυποληψίας και ανικανότητας, αντί να τις χρησιμοποιήσουν προς μακροπρόθεσμη βελτίωση της κατάστασής τους, τις εξάντλησαν όπως προαναφέραμε. Όσοι δεν αφέθηκαν να κατευθυνθούν από τους γεωτεχνικούς της ρεμούλας και την κουτοπονηριά, δεν βρίσκονται σήμερα στα μπλόκα, γιατί συμμετέχουν σε σωστούς και λειτουργικούς συνεταιρισμούς ή έχουν υγιείς αγροτικές επιχειρήσεις.
Τα μπλόκα δεν έχουν πολιτικό προσανατολισμό. Στην ουσία, οι κινητοποιήσεις αυτές χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης την δυσαρέσκεια των υπολοίπων πολιτών γι' αυτές. Από την άλλη πλευρά, οι αγρότες δεν ρισκάρουν τίποτα αυτήν την περίοδο. Είναι νεκρή από πλευράς αγροτικών εργασιών στα προϊόντα που παράγουν. Αν δεν ήταν στα μπλόκα, θα βρίσκονταν στα καφενεία, μουρμουρίζοντας για τα χρέη τους και τις δυσκολίες αποπληρωμής τους. Την ίδια στιγμή υπάρχουν νέοι αγρότες που κάνουν δεύτερες και τρίτες δουλειές για να μεγαλώσουν οικογένειες, στις προγονικές τους εστίες, σε μια εγκαταλελλειμένη και υποβαθμισμένη ύπαιθρο που φυσικά δεν ανήκουν στην ομάδα που προαναφέραμε. Στην ομάδα δηλαδή των «δημοσίων υπαλλήλων» που ζουν από τις επιδοτήσεις. Ακόμα και η έλλειψη μητρώου αγροτών δυσχεραίνει την κατάσταση και ευνοεί τα λαμόγια που επιδοτούνται σαν αγρότες χωρίς να είναι.
Τι θα γίνει όμως όταν το 2013 κοπούν οι επιδοτήσεις; Τα μπλόκα που ζητούν περισσότερα χρήματα από την κυβέρνηση, τι θα μπορούν να πετύχουν;
Το «κίνημα» των μπλόκων, σίγουρα κουβαλάει αμαρτίες του παρελθόντος. Σίγουρα προσκολλούνται πάνω του τα παλιά συμφέροντα και οι αγροτοπατέρες. Σίγουρα δεν έχει πάρει ακόμα σαφή μορφή και κατεύθυνση. Υπάρχουν όμως νεοσύστατες ενώσεις νέων αγροτών. Υπάρχουν επιτυχημένοι συνεταιρισμοί, έστω σε αυτή την κατάσταση. Υπάρχουν αγρότες που συμμετέχουν σε σεμινάρια για νέες καλλιέργιες, που ενδιαφέρονται για τη δουλειά τους, που ασχολούνται με την τοπική αυτοδιοίκηση. Συνεχίζουν την παράδοση και κρατούν ζωντανή την ταυτότητά τους.
Αυτοί οι νέοι άνθρωποι αποτελούν τη μαγιά του αγροτικού κινήματος και το κυριότερο είναι ενάντια σε παλαιοκομματικές αντιλήψεις. Αυτοί αποτελούν το πραγματικό αγροτικό κίνημα. Το πώς κρίνουμε εμείς τον αγώνα τους είναι πλέον κάτι που έχει σχέση με τα κριτήριά μας.
Η Αριστερά τι κάνει;
Ουσιαστικά, μόνο το ΚΚΕ, θέτει θέμα Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και Ε.Ε. κι αυτό βέβαια από τη δική του οπτική γωνία.
Στο χώρο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, μόνο οι Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας μιλάνε για μια εναλλακτική αγροτική πολιτική, ενώ και το ΔΗΚΚΙ θέτει θέμα ΚΑΠ. Τα περισσότερα κόμματα της Αριστεράς αντιμετωπίζουν το αγροτικό σαν ένα ζήτημα μακρινό και διαφορετικό από την αστική τους ασφάλεια και την εξειδίκευσή τους στα «εργατικά» ζητήματα.
Προκύπτει η ανάγκη, να χαραχθεί η δική μας, πραγματικά επαναστατική κατεύθυνση. Κι αυτός είναι ο "ρόλος" που θα έπρεπε και θα μπορούσε ένα Κίνημα σαν το δικό μας να αποκτήσει, όχι αυτό του "παραπονιάρη" και "καταγγέλλοντα" καθώς αυτός είναι ο ρόλος του μικροαστού.
Το παράδειγμα και την πρόταση μπορούμε να το δούμε ιστορικά σε πρωτοπόρους συνεταιριστές, όπως ο Αλέξ. Μπαλτατζής, ο οποίος μαζί με άλλους προοδευτικούς αγρότες, πέτυχαν να δημιουργήσουν ισχυρές συνεταιριστικές οργανώσεις, να πετύχουν με τις τιμές ασφάλειας στήριξη του αγροτικού εισοδήματος, να παραμερίσουν τους μεσάζοντες ιδρύοντας οργανώσεις εμπορίας, προμηθειών γεωργικών εφοδίων (λιπάσματα, εργαλεία κ.λπ.), να ιδρύσουν μεγάλες βιομηχανίες μεταποίησης και αξιοποίησης της παραγωγής, να αυξήσουν τις εξαγωγές προς όλες τις χώρες, ακόμη και της τότε ανατολικής Ευρώπης. Πέτυχε, ακόμη, να ιδρύσει 500 σουπερμάρκετ στα αγροτικά κέντρα και καταναλωτικούς συνεταιρισμούς στα μεγάλα αγροτικά κέντρα.

Ήρθε η ώρα να κάνουμε ουσιαστικές παρεμβάσεις.
• Επανασχεδιασμός του αγροτικού χάρτη της χώρας.
• Στροφή σε μη υδροβόρες, παραδοσιακές καλλιέργειες
• Ενίσχυση των (πραγματικών) βιοκαλλιεργητών
• Δημιουργία εθνικού δικτύου οργάνωσης και παροχής συμβουλών στους αγρότες από εξειδικευμένους επιστήμονες
• Καθορισμός μέγιστου ποσοστού κέρδους από τον παραγωγό ως τον καταναλωτή (π.χ. 20%)
• Χρήση ανακυκλωμένου ή αφαλατωμένου νερού για πότισμα
• Ίδρυση συνεταιριστικών επιχειρήσεων συσκευασίας, τυποποίησης και διάθεσης των αγροτικών προϊόντων, ανά νομό ή νησί
• Ενίσχυση της ορεινής γεωργίας (σε βαθμίδες ή «ξερολιθιές») στη νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα
• Παύση της υπεραλίευσης
• Ενημέρωση σε εθνικό επίπεδο των καταναλωτών για στροφή στη φυτική διατροφή

ΟΧΙ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

ΟΧΙ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

Όσο κι αν σας φαίνεται αδιανόητο, στο κλειστό νεκροταφείο της Νεάπολης Νίκαιας, η ιθαγενής μας Αριστερά , προσπαθεί να κατασκευάσει ….. σχολείο. Ναι καλά διαβάσατε. Σχολείο. Παρά την αντίθετη άποψη του Οργανισμού Αθήνας και του Υπουργείου Υγείας, με τη σύμφωνη γνώμη του περιβαλλοντικά ευαίσθητου ΥΠΕΧΩΔΕ, χάριν ψηφοθηρίας, τόσο η Διοίκηση του Δήμου (ΚΚΕ) όσο και η χωρίς εκλεγμένο Σύμβουλο παράταξη που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΝ, ΚΟΕ, ανένταχτοι) επιμένουν στην ανέγερση σχολείου σε ένα χώρο όπου δεν έχουν ακόμα απομακρυνθεί τάφοι και οστά (!) από το έδαφος. Ο Δήμος μάλιστα προχώρησε σε επιχωματώσεις, καταφέρνοντας απλά να μολυνθεί και το νέο χώμα. Καμία περιβαλλοντική ή άλλη μελέτη δεν έχει γίνει για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.
Πριν τις εκλογές του 2006, για ψηφοθηρικούς λόγους, οι αντιμαχόμενες παρατάξεις, ελάχιστα είχαν ψελλίσει για το θέμα. Η υποκρισία όμως είναι πως οι «σύντροφοι» που ωρύονταν «ούτε ένα μέτρο τσιμέντο» στο Ελληνικό ή στον Ελαιώνα, στην περιοχή τους στηρίζουν το «καλό» τσιμέντο. Για την αποκατάσταση της αλήθειας, το 19ο Δημοτικό Σχολείο, θα μπορούσε να στεγαστεί στον χώρο που βρίσκεται και τώρα, αν κατεδαφιζόταν το παλιό ισόγειο κτίσμα και τη θέση του έπαιρνε διώροφο, σύγχρονο. Αυτό όμως δεν εξυπηρετεί τους «επαναστάτες». Η αντιπολίτευση σιωπά, εκτός του πρώην Δημάρχου Νίκαιας και Πειραιά, Στ.Λογοθέτη, ο οποίος έχει οδηγήσει το θέμα στη Δικαιοσύνη. Στη φωτογραφία (από το Google Earth) φαίνονται τα κτήρια του υπάρχοντος σχολείου που αν αντικατασταθούν με νεότερα, υπερκαλύπτουν τις ανάγκες.

ΤΑ «ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ» ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

ΤΑ «ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ» ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Ο Κος Γ.Παπανδρέου, μιλά συνεχώς για «πράσινη ανάπτυξη». Αναφέρεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στο φυσικό αέριο, στην εξοικονόμηση νερού και μείωση φυτοφαρμάκων στη γεωργία, στην ανακύκλωση και σε φιλικό προς το περιβάλλον τουρισμό και συγκοινωνίες. Πρόκειται όμως για «πράσινα άλογα». Για αναποτελεσματικά ημίμετρα δηλαδή που εκφωνούνται από επίσημα χείλη.
Τις πιο πάνω θέσεις έχει ανακοινώσει ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μιλώντας στους Έλληνες Βιομήχανους μαζί με μέτρα που δείχνουν τον αληθινό προσανατολισμό: Μίλησε παράλληλα για διατήρηση «εκσυγχρονισμένων» μονάδων λιγνίτη, δημιουργία ιδιωτικών αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων, ανταγωνιστικά ελληνικά αγροτικά προϊόντα, ταφή απορριμμάτων, αλλαγή του στόλου των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και στροφή στον ποιοτικό τουρισμό. Μιλά δηλαδή για νέες ευκαιρίες κερδών για τους μεγαλοεπιχειρηματίες, με προκάλυμμα την προστασία του περιβάλλοντος. Στην ουσία όμως προτείνει πολιτικές που αναιρούν τις υποτιθέμενες αγαθές προθέσεις. Καπιταλισμός / κέρδη και περιβάλλον, δεν συμβιβάζονται.
Λύση είναι οι Οικοσοσιαλιστικές και όχι οι «« Σοσιαλιστικές»» πολιτικές.

ΕΛΑΙΩΝΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΣΤΟΝ ΕΛΑΙΩΝΑ, ΕΧΕΙ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ

Στο Παρίσι, υπάρχει ένα γήπεδο, το Parc des Princes (Πάρκο των Πριγκίπων). Σε αυτό στεγάζεται η τοπική ομάδα ποδοσφαίρου Παρί Σεν Ζερμαίν και η εθνική ομάδα Ράγκμπυ. Ιδιοκτήτης του Γηπέδου όμως είναι ο Δήμος Παρισίων. Από το 1897 ως το 1972 στο χώρο υπήρχε ποδηλατοδρόμιο, περιορισμένου μεγέθους. Το πάρκο διατηρήθηκε μέχρι τότε. Με δούρειο ίππο το νέο στάδιο όμως, με τη μορφή της «διπλής ανάπλασης» το πάρκο εξαφανίστηκε. Έτσι το 1972 κατασκευάστηκε το νέο σύγχρονο γήπεδο. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχουν διαφορές με την περίπτωση του Ελαιώνα. Αρχικά, το τμήμα του πάρκου που καταστράφηκε, είναι ένα πολύ μικρό μέρος από τον συνολικό χώρο πρασίνου της περιοχής. Επίσης, στην πόλη του Παρισιού υπάρχουν πάρα πολλοί χώροι πρασίνου. Ακόμα, το γήπεδο ανήκει στον Δήμο και όχι στην ΠΑΕ. Τέλος, τα υπόλοιπα κτίσματα που κατασκευάστηκαν, δεν είναι εμπορικές επιχειρήσεις ή κέντρα διασκέδασης. Είναι εκπαιδευτικά ιδρύματα και άλλες κοινωφελείς υπηρεσίες.
Σήμερα έχει απομείνει μόνο το όνομα «Πάρκο των Πριγκίπων» και στην ουσία το πράσινο αρχίζει πιο βόρεια στο «Πάρκο της Βουλώνης».
Η κατασκευή εμπορικού κέντρου στον Ελαιώνα, είναι η διάρρηξη της κερκόπορτας για αλλαγή χρήσεων γης εις βάρος του πρασίνου. ‘Ιδια περίπτωση είναι και η περιοχή της παραλίας της Ζαχάρως στην Ηλεία, αλλά και η κατασκευή σχολείου στο πρώην νεκροταφείο της Νεάπολης Νίκαιας.
Στις φωτογραφίες, βλέπετε τον κατάφυτο περιβάλλοντα χώρο του πριν το 1972 ποδηλατοδρομίου - γηπέδου στο Παρίσι και σύγχρονες αεροφωτογραφίες που προέρχονται από το Google Earth.

ΔΙΑΜΟΣΦΩΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

Οι κυβερνήτες του κόσμου, έχουν πολλούς τρόπους για να διαμορφώνουν τις συνειδήσεις των πολιτών του κόσμου ολόκληρου. Εντελώς τυχαία λοιπόν ανακαλύψαμε το πιο κάτω. Μεγάλη εισαγωγική εμπορική εταιρεία παιχνιδιών, που προμηθεύεται προϊόντα κυρίως από την Κίνα, διαθέτει παιχνίδι - αυτοκίνητο που υποτίθεται οτι διαθέτει ηλεκτρονικό σύστημα πλοήγησης.
Ποια περιοχή φαντάζεστε οτι απεικονίζει ο χάρτης; Το Κόσοβο.
Διαμορφώνοντας δεδομένα στις συνειδήσεις των παιδιών, αποτρέπεις αντιδράσεις τους ως ενήλικες.
Το παγκόσμιο σύστημα κυριαρχίας των λαών επιβάλλει σιγά - σιγά την κονιορτοποίηση της Ευρώπης και τη δημιουργία αμερικανικών προτεκτοράτων.

http://ecosocialistsgreece.blogspot.com/2008/12/blog-post_27.html

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΟΣΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΩΣ «ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ» ΤΟΥ ΒΩΒΟΥ

Οι κύριοι του Δήμου Αθηναίων και του Παναθηναϊκού, μας είχαν βομβαρδίσει τον τελευταίο καιρό με ψέματα του τύπου «ο Νόμος 3481/2006 κατήργησε την εισφορά σε γη», οπότε ο κος Βωβός χαρίζει 56 στρέμματα γης για να χτιστεί το γήπεδο του ΠΑΟ. Μια απλή ανάγνωση του Νόμου, μπορεί να βεβαιώσει τον καθένα πως δεν καταργεί καμία εισφορά σε γη ( διαβάστε το Νόμο στο http://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomothesia/n3481_06.htm ).
Απειλεί ο κος Βωβός πως «αν εκδοθεί απόφαση αναστολής, θα ανακαλέσουμε αμέσως το συμβόλαιο με το οποίο χορηγήσαμε άνευ ανταλλάγματος στον Δήμο Αθηναίων τα 56 στρέμματα»
Έφτασαν να εκβιάζουν ακόμα και το κράτος. Στην αίτησή της προς το ΣτΕ η «Μπάμπης Βωβός - Διεθνής Τεχνική ΑΕ» υποστηρίζει ότι μετά την έκδοση της προσωρινής διαταγής υπέστη μεγάλη οικονομική ζημιά, η οποία μάλιστα κατά τους ισχυρισμούς της θα καταστεί ανεπανόρθωτη εάν παραταθεί η προσωρινή αναστολή ή αν γίνει δεκτή η αίτηση αναστολής των κατοίκων.
Όπως αναφέρει η «Μπάμπης Βωβός - Διεθνής Τεχνική ΑΕ» στην αίτησή της, σε μια τέτοια περίπτωση η εταιρεία θα πάψει να λειτουργεί και όλοι οι εργαζόμενοι θα χάσουν την εργασία τους σε μια εποχή έντονης οικονομικής κρίσης.
Αντί να προβληθούν οι διαμαρτυρίες των εμπόρων της Αθήνας και των Δήμων του Λεκανοπεδίου, που εξαιτίας των τεράστιων εμπορικών κέντρων, έχουν δει την κίνηση στα καταστήματά τους να ελαττώνεται διαρκώς, μας καλούν να κλάψουμε μαζί με τους μετόχους του κου Βωβού, γιατί «σχεδόν 231 εκατ. ευρώ έχασαν σε δύο συνεδριάσεις οι μέτοχοι της «Μπ. Βωβός Διεθνής Τεχνική», αμέσως μόλις επανήλθε στο ταμπλό η μετοχή της εισηγμένης, μετά την προσωρινή αναστολή διαπραγμάτευσης! Οι μέτοχοι της εταιρείας, ανάμεσά τους και κορυφαίοι θεσμικοί του εξωτερικού, όπως η FIDELITY και η CREDIT AGRICOLE CHEUVREUX, βίωσαν το δικό τους δράμα , βλέποντας σε μια ημέρα να χάνεται το 30% της αξίας της μετοχής, ενώ η κεφαλαιοποίηση της εταιρείας υποχώρησε από τα 437,7 στα 306,7 εκατ. Ευρώ». Να σκεφτούμε τους καημένους τους μετόχους. Θα τους σκεφτούμε βέβαια. Όπως σκέφτηκαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τους χιλιάδες εξαπατημένους μικροεπενδυτές του Χρηματιστηρίου.
Μιλάνε οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού για τον ιστορικό τους σύλλογο και το δικαίωμά του να έχει γήπεδο.
Κατά πρώτον, ο Σύλλογός τους δεν υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Έγινε Ανώνυμη Εταιρία. Κατά δεύτερον, η δωρεά προς μια ΑΕ του χώρου όπου ασκεί τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες, δεν είναι ούτε υποχρέωση, ούτε δικαίωμα του κράτους και των ΟΤΑ. Το κράτος έχει την υποχρέωση να δημιουργεί αθλητικές και πολιτιστικές εγκαταστάσεις, για όλους τους πολίτες και ειδικότερα τα ερασιτεχνικά σωματεία. Κατά τρίτον, αν εμείς είμασταν φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, δεν θα μας εξόργιζαν αυτοί που υπερασπίζονται τη δημιουργία πάρκου. Θα μας εξόργιζαν αυτοί που χρησιμοποιούν το ιστορικό όνομα της ομάδας μας για να κάνουν μπίζνες εκατομμυρίων και που χρησιμοποιούν την εκλογική δύναμη και των φανατισμό των οπαδών για να ασκήσουν πιέσεις προς τους κυβερνώντες και προς τη δικαιοσύνη. Κατά τέταρτον, ήδη είναι πολύ μεγάλη παραχώρηση το γεγονός του οτι εδώ, στην Αθήνα, την πόλη με έναν από τους πιο μικρούς συντελεστές πρασίνου στον κόσμο, συζητάμε τη δημιουργία γηπέδου και Δημαρχείου σε έναν από τους τελευταίους ελεύθερους χώρους της (δεχόμαστε το γήπεδο μόνο χάρη στη μετατροπή σε πράσινο του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, διαφωνώντας όμως με τη σκανδαλώδη σύμβαση Δήμου – ΠΑΕ).
Άλλωστε, ακόμα και το όνομα της περιοχής, λέει ποια θα έπρεπε να ήταν η χρήση του στο ιστορικό χθες και στο δημιουργικό αύριο: ΕΛΑΙΩΝΑΣ. (δείτε κείμενό μας για το αστικό και περιαστικό πράσινο στο: http://ecosocialistsgreece.blogspot.com/2008/08/blog-post_1680.html )

Καλούμε τους κατοίκους του Λεκανοπεδίου, τους γονείς, τους νέους, τους μικροεμπόρους, όλους όσους ανησυχούν για το μέλλον του τόπου, να αντιδράσουν άμεσα.
ΝΑ ΜΑΤΑΙΩΘΕΙ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΣΤΟΝ ΕΛΑΙΩΝΑ.
ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ Η ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΛΑΙΩΝΑ ΣΕ ΧΩΡΟ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΑΜΕΣΑ.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

H οικολογική κρίση και η κρίση της οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και θα έπρεπε να τις βλέπουμε σαν ξεχωριστές εκδηλώσεις ενός προβληματικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος: του καπιταλισμού. Οι βιομηχανικοί ρυθμοί ραγδαίας αύξησης της παραγωγής σε συνδυασμό με την αντίληψη του ότι τα πάντα μπορούν να θυσιαστούν στο βωμό της μεγιστοποίησης του κέρδους, καταστρέφουν τη δυνατότητα της φύσης να συγκρατεί την οικολογική αποσταθεροποίηση. Την ίδια στιγμή, η μορφή του ιμπεριαλισμού, γνωστή ως παγκοσμιοποίηση καταστρέφει τις κοινωνίες από τα θεμέλιά τους.
Η ανάγκη του καπιταλισμού να επεκτείνει διαρκώς την κερδοφορία του, καταστρέφει τη φύση, σπαταλά τους φυσικούς πόρους και οδηγεί σε ένα μέλλον όπου δεν θα μπορεί να υπάρχει κανενός είδους ανάπτυξη, καπιταλιστική, σοσιαλιστική ή άλλη.
Το κεφάλαιο χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ως εργατική δύναμη και όσους δεν χρειάζεται τους περιθωριοποιεί ή ακόμη και τους οδηγεί σε αναγκαστική φυσική εξόντωση (αφού έχει προηγηθεί η οικονομική, πολιτική, πολιτιστική, κοινωνική)
Βασικά εργαλεία αυτής της πρακτικής, είναι η πολιτιστική ομοιογένεια – ισοπέδωση, η μαζική κατανάλωση, η αποπολιτικοποίηση, η πνευματική πενία και ο εγωκεντρισμός.
Οι τοπικοί ηγέτες του κόσμου, έχουν αναλάβει το έργο της καταστολής των κινημάτων αντίδρασης και την ωραιοποίηση της κατάστασης. Ακόμα και οι διεθνείς Οργανισμοί, λειτουργούν ώστε να εξασφαλίζουν την κυριαρχία των ισχυρών δυνάμεων της Δύσης, να υπονομεύουν την αυτονομία των χωρών της καπιταλιστικής περιφέρειας και να εξαναγκάζουν όλους σε μια κούρσα εξοπλισμών, δανείων και πολιτικών συναλλαγών, με τους λαούς πάντα στο περιθώριο.
Ο Καπιταλισμός δεν μπορεί να ρυθμίσει και να ξεπεράσει τις κρίσεις που ο ίδιος προκαλεί. Δεν μπορεί να σταματήσει την οικολογική κρίση επειδή, για να το κάνει, θα έπρεπε να θέσει όρια στη συσσώρευση των κερδών. Επίσης δεν μπορεί να σταματήσει την κρίση των διεθνών εντάσεων γιατί τότε θα έχανε το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα και οι ελευθερίες προς τους λαούς θα ανέκοπταν την «ανάπτυξη». Παράλληλα, δεν μπορεί να εμποδίσει τις ολοένα και πιο σοβαρές οικονομικές κρίσεις γιατί τότε θα έχανε τη δυνατότητα της διαρκούς αφαίμαξης της οικονομίας των νοικοκυριών και θα αναγκαζόταν να υποκύψει σε πιέσεις για παροχές, αυξήσεις, άνοδο βιοτικού επιπέδου κλπ.
Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να βελτιωθεί. Πρέπει να τον αντικαταστήσουμε με ένα άλλο σύστημα. Τον Σοσιαλισμό.
Μετά την εμπειρία των σοσιαλιστικών επαναστάσεων και κυβερνητικών σχημάτων του προηγούμενου αιώνα, οι πολίτες είναι επιφυλακτικοί σε μια τέτοια προοπτική.
Ευθυνόταν όμως ο Σοσιαλισμός για τις λανθασμένες ερμηνείες του; Όχι βέβαια. Από τη στιγμή που συμφωνούμε πως πρέπει να απαλλαγούμε από τον καπιταλισμό ώστε να επιβιώσει η ανθρωπότητα (για τέτοια κρισιμότητα μιλάμε), μοναδική επιλογή είναι ο Σοσιαλισμός. Όχι όμως ο Σοσιαλισμός που γνωρίσαμε στην Ανατολική Ευρώπη και την Ασία ως «Κομμουνισμό» ούτε όπως τον είδαμε στη Δύση ως «Σοσιαλδημοκρατία». Μιλάμε για ένα Σοσιαλισμό που θα είναι ικανός να ξεπεράσει τις κρίσεις που δημιούργησε το κεφάλαιο και που θα μπορέσει να ξεπεράσει και τις κρίσεις που κατά καιρούς θα προκαλούνται στη βάση της «ανάπτυξης» και της εξέλιξης. Ένα Σοσιαλισμό που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής μας.
Υπάρχει η αναγκαιότητα για ένα «Μεταβατικό Πρόγραμμα» όχι ακριβώς όπως το έθεσε ο Τρότσκι, μα όπως το προσπαθούν οι προοδευτικοί ηγέτες στη Λατινική Αμερική σήμερα. Είναι αλήθεια πως χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο μπαίνουν στο επαναστατικό κίνημα, μα σκοντάφτουν στον γραφειοκρατικό μηχανισμό της ηγεσίας του κινήματος. Η ευθύνη λοιπόν των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς, του σοσιαλισμού, της οικολογίας, του κομμουνισμού, είναι πολύ μεγάλη. Ευθύνη πρακτικής, τακτικής μα και ιδεολογικών ερμηνειών και στόχων. Το όραμα δεν μπορεί να είναι οι «σοσιαλισμοί» του 20ου αιώνα. Ο σύγχρονος σοσιαλισμός πρέπει να είναι αυτός της ανθρώπινης ανάπτυξης. Μιας κοινωνίας σοσιαλιστικά και οικολογικά ανεπτυγμένης με στόχο τον μετασχηματισμό των αναγκών και τη μετατόπισή τους προς την ποιοτική διάσταση. Μιλάμε δηλαδή για τον επανακαθορισμό τόσο της οδού όσο και του στόχου της σοσιαλιστικής παραγωγής μέσα σε ένα οικολογικό πλαίσιο, με σεβασμό στα «αναπτυξιακά όρια» που είναι σημαντικά για τη βιωσιμότητα της κοινωνίας και του οικοσυστήματος.Σε σχέση με την παραγωγή, αυτό σημαίνει έμφαση στη χρηστική αξία και παράλληλα στην οριοθέτηση προτεραιοτήτων πρόληψης και εξασφάλισης των βασικών αναγκών, απέναντι στις προτεραιότητες που βασίζονται στην ανταλλακτική αξία. Άλλωστε οι εκπτώσεις στην πρόληψη και την εξασφάλιση των βασικών αναγκών, οδηγούν στην καταστροφή, ακόμα και με καπιταλιστικά δεδομένα.
Μια καταστροφή που θα προκαλέσει για παράδειγμα ένα πετρελαιοφόρο στο Αιγαίο, δεν είναι μόνο οικολογική. Η Οικολογική καταστροφή καταστρέφει και την τοπική οικονομία άρα και τις τοπικές κοινωνίες. Μια σειρά από πετρελαιοκηλίδες τεραστίων διαστάσεων, θα καταστρέψουν για δεκαετίες τον τουρισμό και την αλιεία στην περιοχή, θα στερήσουν δηλαδή από αναγκαίους οικονομικούς και φυσικούς πόρους. Την ίδια στιγμή, οι εκτροπές ποταμών και η εξάντληση των υδάτων των λιμνών για πότισμα των καλλιεργειών, λύνει μόνο προσωρινά προβλήματα, δημιουργώντας πολλαπλάσια στη συνέχεια. Με τις εκτροπές ποταμών δεν λύνεται το πρόβλημα της διαρκούς ξηρασίας και της ερημοποίησης που αντιμετωπίζουν ήδη περιοχές στην Κρήτη, την Πελοπόννησο, την Αττική, την Εύβοια και αλλού (για να μη μιλήσουμε για χώρες ολόκληρες στην Αφρική, την Ασία και την Αμερική). Η καταστροφή των οικοσυστημάτων της Αράλης στο Καζαχστάν / Ουζμπεκιστάν, της Κάρλας στη Θεσσαλία , του Ασωπού στη Στερεά Ελλάδα, δεν αφορούν μόνο τους φυσιολάτρες. Στο όνομα της «ανάπτυξης» καταστράφηκαν οικοσυστήματα, αποφέροντας προσωρινά οφέλη. Αυτά όμως ήταν πολύ μικρότερα από αυτά που χάθηκαν από τη διατήρησή τους και σήμερα οι πολίτες και οι επαγγελματίες αναζητούν λύσεις αναπλήρωσης των απωλειών. Τα τελευταία χρόνια, η περιβαλλοντική υποβάθμιση, έχει μειώσει και τη ζήτηση του Ελληνικού τουριστικού προϊόντος. Η έλλειψη ελεύθερων χώρων, η άναρχη δόμηση καταλυμάτων, η καταστροφή (φυσική και αισθητική) αρχαιολογικών χώρων και παραδοσιακών οικισμών, η μόλυνση θαλασσών και ατμόσφαιρας, η επέκταση χωρίς μέτρο και σχεδιασμό λιμανιών, αεροδρομίων, τουριστικών οικισμών, η υποχώρηση του παραδοσιακού τρόπου ζωής, έχουν καταστήσει την Ελλάδα λιγότερο δημοφιλή προορισμό, ακόμα και σε αγορές που κατείχε τα πρωτεία. Τη θέση του έχουν πάρει άλλες Μεσογειακές και Βαλκανικές περιοχές όπου υπήρξε μέτρο και σχεδιασμός στην ανάπτυξη. Γίνεται πλέον αντιληπτό ότι η οικολογική κατάρρευση, φρενάρει την ανάπτυξη. Αν είχαν τεθεί όρια εγκαίρως, η ανάπτυξη, ακόμα και με καπιταλιστικούς όρους, θα συνεχιζόταν απρόσκοπτα.
Στο όνομα της «ανάπτυξης» καταστρέφονται δάση, αποξηραίνονται λίμνες, δηλητηριάζονται καλλιέργειες, τροποποιούνται γενετικά οι ζωντανοί οργανισμοί, η πυρηνική ενέργεια χρησιμοποιείται αλόγιστα, νοθεύονται οι τροφές και γενικά τα πάντα εμπορευματοποιούνται εις βάρος των καταναλωτών. Ακόμα και οι καλλιέργειες, μετατρέπονται σε βιοκαύσιμα αυξάνοντας την πείνα στις υπανάπτυκτες και τις αναπτυσσόμενες χώρες.Την κλιματική αλλαγή που προκαλεί η δραστηριότητα της οικονομίας της Αγοράς, την πληρώνουν πρώτοι απ’ όλους οι οικονομικά ασθενέστεροι οι οποίοι πλήττονται αβοήθητοι από τις καταστροφές. Οι ίδιοι επίσης οδηγούνται λόγω ανέχειας στις φτηνές μεταλλαγμένες και χαμηλής θρεπτικής αξίας τροφές, χρησιμοποιούν οικιακό εξοπλισμό ενεργοβόρο και μη ανακυκλώσιμο και γενικά εξαναγκάζονται σε μια καθημερινότητα που καταστρέφει το περιβάλλον, συμμετέχοντας στη δημιουργία ενός φαύλου κύκλου.
Η απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, είναι ένα ισχυρό εργαλείο για την αποδυνάμωση του βιομηχανικού καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού των πλούσιων κρατών. Το ίδιο εργαλείο που απελευθερώνει τους λαούς των πετρελαιοπαραγωγών χωρών αλλά και τους λαούς των χωρών που υποφέρουν από την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις υπόλοιπες συνέπειες της οικολογικής κρίσης. Σκόπιμα βέβαια, κάποιοι κύκλοι προτείνουν την πυρηνική ενέργεια ως λύση για φτηνή ηλεκτρική ενέργεια που θα βοηθήσει στη διατήρηση του σύγχρονου τρόπου ζωής. Η λύση αυτή όμως δεν είναι Σοσιαλιστική. Εκτός του ότι το οικονομικό κόστος μεσοπρόθεσμα δεν είναι μικρότερα από άλλες γνωστές πηγές, το κοινωνικό θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Η πιθανότητα ατυχήματος και η άμεση συμβολή των αντιδραστήρων στην αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, θα φέρουν πολλαπλάσια καταστροφή που θα την πληρώσουν οι φτωχοί του κόσμου, όπως γίνεται ήδη με όλες τις καταστροφές.
Η χρήση ανανεώσιμων – οικολογικών πηγών ενέργειας απελευθερώνει τους λαούς από διάφορες πολιτικές και οικονομικές εξαρτήσεις που έχουν σαν αφορμή την ενέργεια. Επίσης περιορίζει την κερδοσκοπία καθώς οι πολίτες και οι κοινότητές τους γίνονται σχεδόν αυτόνομες και ελέγχουν την κατανάλωση και το κόστος της. Το κόστος της χρήσης καυσίμων που μολύνουν, το πληρώνουν οι καταναλωτές (ακριβό πετρέλαιο, πρόστιμα στη χώρα για τους ρύπους – τα οποία πληρώνουν τελικά οι πολίτες κλπ). Ο προσανατολισμός των κυβερνήσεων για κατασκευή εργοστασίων λιθάνθρακα, πυρηνικά εργοστάσια, αύξηση της χρήσης ΙΧ και «επένδυση» σε αυτοκινητόδρομους, απαξίωση του σιδηροδρόμου, παρεμπόδιση των ποδηλατών και των πεζών κλπ, διευκολύνει όσους θέλουν να κερδοσκοπούν σε βάρος της τσέπης μας και κυρίως της ποιότητας ζωής μας και της υγείας των παιδιών μας.
Ο Σοσιαλισμός του παρόντος και του μέλλοντος λοιπόν είναι επιτακτικός και πρέπει να έχει σαν βασικά του χαρακτηριστικά:
· την άμεση ανακούφιση των λαών του κόσμου από τα καθημερινά προβλήματα
· την πολιτιστική αναβάθμιση σε κάθε τόπο με διατήρηση και ενίσχυση των ιδιαίτερων στοιχείων και χαρακτηριστικών
· την απρόσκοπτη πρόσβαση όλων στα οφέλη της συλλογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας (τεχνολογία, ανέσεις, ιατρικές ανακαλύψεις, προστασία από φυσικούς κινδύνους, μόρφωση, πολιτισμός, διάφορες επιστήμες κλπ)
· τη Λαϊκή Συμμετοχική Άμεση Συλλογική Δημοκρατία σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, με παράλληλη εγκατάλειψη κάθε είδους κομματικής γραφειοκρατίας
· την προστασία, αναβάθμιση, αποκατάσταση των οικοσυστημάτων του πλανήτη και της κάθε είδους φυσικής ζωής
· την αναδιανομή του πλούτου, χωρίς γραφειοκρατικές κλπ αγκυλώσεις
· την απόλυτη απελευθέρωση από διακρίσεις απέναντι σε φύλλο, φυλή, καταγωγή, σεξουαλικές – θρησκευτικές – πολιτιστικές επιλογές
· την υιοθέτηση οικονομικών μοντέλων τοπικής, μικρής οικονομίας
· την τοποθέτηση ως προτεραιότητα στη χρηστική, πνευματική και αισθητική αξία, τόσο της παραγωγής, όσο και του τρόπου ζωής, κόντρα στη διαφήμιση και τον καταναλωτισμό.

Τάσος Πανταζίδης
19/10/2008

Τοπική Αυτοδιοίκηση & Περιβάλλον

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΚΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗ ΝΔ
Τον φετινό Μάρτιο, κατά τη διάρκεια της πολυήμερης κινητοποίησης των εργαζόμενων στους ΟΤΑ, ο απεργοσπαστικός μηχανισμός του Δήμου Αθηναίων, χρησιμοποίησε τον Ελαιώνα ως χωματερή. Το παράδειγμα του κου Κακλαμάνη της ΝΔ, ακολούθησε τον Σεπτέμβρη ο κος Μπενετάτος του ΚΚΕ. Στο Δήμο της Νίκαιας, κατά τη διάρκεια κινητοποίησης εργαζομένων, χρησιμοποιήθηκε ως χωματερή ο χώρος του πρώην νεκροταφείου της Νεάπολης. Τόσο ο Ελαιώνας, όσο και το πρώην νεκροταφείο της Νεάπολης προορίζονται για χώροι πρασίνου. Όμως η διοίκηση του Δήμου Αθήνας, όπως και αυτή του Δήμου Νίκαιας, αντιμετωπίζουν διαφορετικά το ζήτημα. Στον Ελαιώνα χτίζεται το τερατούργημα της ΠΑΕ ΠΑΟ και στη Νεάπολη ο Δήμος επιθυμεί την ανέγερση σχολείου. Παράλληλα βέβαια με το «απαραίτητο» τσιμέντο, ενισχύουν την υποβάθμιση και με την απόθεση τόνων σκουπιδιών. Ταλαίπωρη Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Τ.Π.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Οι διάφορες εταιρείες και κυβερνήσεις (καμιά φορά δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις τη διαφορά τους) προσπαθούν να μας παροτρύνουν να υιοθετήσουμε μια πιο οικολογική συμπεριφορά. Μας ζητάνε να κάνουμε οικονομία στη χρήση νερού και ηλεκτρικού ρεύματος, να χρησιμοποιούμε τα μαζικά μέσα μεταφοράς, να καταναλώνουμε οικολογικά προϊόντα. Όλα αυτά καλά και άγια. Συμφωνούμε όλοι. Αυτό όμως που υποκρύπτεται πίσω από τις… συμβουλές τους, είναι πολύ διαφορετικό. Τα διόδια στο κέντρο της πόλης, οι φόροι στα καύσιμα, τα ακριβά βιολογικά προϊόντα, οι υψηλές τιμές στα είδη εξοικονόμησης ενέργειας, η υποχρεωτική απόσυρση αυτοκινήτων και όλα τα σχετικά μέτρα, επιβάλλονται προκειμένου να πληρώσουν τα σπασμένα οι καταναλωτές. Οι επιχειρήσεις, εξακολουθούν να ρυπαίνουν με τους ίδιους ή ταχύτερους ρυθμούς. Όσο για τα κράτη, η κατάσταση χειροτερεύει διαρκώς, καθώς επιστρατεύονται η πυρηνική ενέργεια και τα ορυκτά καύσιμα για παραγωγή ηλεκτρισμού, αποψιλώνονται δάση και τα ποτάμια και οι θάλασσες μολύνονται όλο και περισσότερο με την ανοχή των αρχών. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι την αποκλειστική ευθύνη, την έχει η οικονομία της αγοράς, ο καπιταλισμός. Στο όνομα του διαρκώς αυξανόμενου κέρδους, δεν υπολογίζεται τίποτα. Τα πάντα καταστρέφονται. Από το περιβάλλον, μέχρι τις ανθρώπινες ζωές. Ακόμα και στα κράτη του κρατικού καπιταλισμού της ανατολικής Ευρώπης, οι τεράστιες καταστροφές έγιναν κύρια στο όνομα του ανταγωνισμού με τη δύση (σε συνδυασμό βέβαια με τη λάθος ερμηνεία της σοσιαλιστικής ανάπτυξης που επέτρεψε κάτι τέτοιο).«Πράσινος» καπιταλισμός δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει. Όσοι ισχυρίζονται πως μπορεί ο καπιταλισμός να αναμορφωθεί και να γίνει καλύτερος απέναντι στο περιβάλλον και στους λαούς του κόσμου, είτε δεν ξέρουν τι λένε, είτε μας παραπλανούν σκόπιμα. Το καπιταλιστικό σύστημα, δεν λειτουργεί με κανόνες. Όποτε αυτοί διατυπώθηκαν ή θεσπίστηκαν, αυτό έγινε απλά για να επιβεβαιωθεί ο κανόνας που είναι το ότι τα πάντα θυσιάζονται στο βωμό του όλο και μεγαλύτερου κέρδους. Δεν υπάρχουν όρια στο κυνήγι του κέρδους, όπως δεν υπάρχουν όρια στην καταστροφή που αυτό το κυνήγι προκαλεί. Συνεπώς, αφού πιστεύουμε πως το σκηνικό πρέπει να αλλάξει σύντομα, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την ανατροπή του καπιταλισμού και των εργαλείων του που είναι η παγκοσμιοποίηση και ο πόλεμος.
Τάσος Πανταζίδης

ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΕΚΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Το ξεπούλημα των επιχειρήσεων κοινωνικής ωφέλειας δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Το σπορ αυτό είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο και στις ευρωπαϊκές χώρες των ομοϊδεατών του κου Καραμανλή. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το τεράστιο σιδηροδρομικό δίκτυο, έχει κατακερματιστεί σε διάφορες ιδιωτικές εταιρείες. Οι σιδηρόδρομοι είναι «φιλέτο» και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου η ιδιωτικοποίηση δίνει και παίρνει. Η ύδρευση και η ηλεκτρική ενέργεια είναι επίσης δραστηριότητα των ιδιωτών. Είχαν απομείνει ελάχιστες αεροπορικές εταιρείες στα χέρια των κρατών της ΕΕ, αλλά τώρα ιδιωτικοποιούνται κι αυτές. Πρόσφατα στην Ιταλία, τα συνδικάτα προέβησαν σε μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στη διάλυση και το ξεπούλημα της Αλιτάλια. Ο Μπερλουσκόνι όμως επιμένει. Επιδιώκει συρρίκνωση (σχεδόν στο μισό) της επιχείρησης και πώληση σε ιδιώτες. Τα αποτελέσματα των ιδιωτικοποιήσεων, είναι τρομακτικά. Στη Βρετανία, το θεωρούμενο ως ασφαλέστατο μέσο που λέγεται τραίνο, σήμερα κλονίζει την εμπιστοσύνη των επιβατών. Οι συγκρούσεις μεταξύ συρμών και τα κάθε είδους ατυχήματα είναι πλέον συχνό φαινόμενο. Στις αερογραμμές, οι καθυστερήσεις, τα μικροατυχήματα και οι βλάβες, είναι πλέον ρουτίνα σε όλη την Ευρώπη. Επιπλέον, εκατοντάδες εργαζόμενοι (τεχνικοί, συντηρητές, επιστήμονες, ιπτάμενο προσωπικό κλπ) βρέθηκαν στο δρόμο όταν ιδιωτικοποιήθηκαν, συγχωνεύθηκαν ή έκλεισαν στην κρίση της KLM, Swissair, Lufthansa, British Airways και άλλων εταιρειών. Τη θέση τους στην αγορά πήραν εταιρείες χαμηλού κόστους, μεγάλου όμως κινδύνου όπως η Κυπριακή «Ήλιος» (το ατύχημα σε ελληνικό έδαφος οφειλόταν και σε ελλιπή συντήρηση). Ο κατακερματισμός των εταιρειών ύδρευσης και τηλεφωνίας, έχει οδηγήσει σε χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες και κακής ποιότητας προϊόντα.Ακόμα και υπηρεσίες ελέγχου, όπως π.χ. ο Νηογνώμων, έχουν περάσει σε ιδιώτες με αποτέλεσμα ελλιπή έλεγχο που επιτρέπει ναυτιλιακά ατυχήματα (όπως βλέπουμε συχνά στη Βαλτική, τη Μάγχη και τις Βόρειες θάλασσες). Μεγάλες εταιρείες όπως η Ιταλική αεροπορική βιομηχανία της Piaggio, ξεπουλήθηκαν χωρίς έλεγχο και με αρνητικά για τις τοπικές κοινωνίες αποτελέσματα. Αν μιλήσουμε δε και για τις Ρωσικές εταιρείες που διαδέχθηκαν την Αεροφλότ, λόγω της ανύπαρκτης συντήρησης του στόλου τους, συχνά απασχολούν τα πρωτοσέλιδα με θανατηφόρα ατυχήματα. Στην Ελλάδα, θυμόμαστε όλοι πως αφού ο Μητσοτάκης ξεπούλησε τη ΝΑΥΣΙ, ο νέος της ιδιοκτήτης αρνήθηκε να εκτελέσει συμβόλαια με το Π.Ν. παρά τις συμφωνίες. Η Ολυμπιακή, χάρη στην πολιτική διάλυσης, χάνει αεροδρόμια στο εξωτερικό, έχει γίνει δυσλειτουργική και οι πελάτες της πάνε στις ιδιωτικές εταιρείες. Η ΔΕΗ πλέον απασχολεί μόνο εργολάβους και το επίπεδο αλλά και η ταχύτητα εξυπηρέτησης, χειροτερεύουν διαρκώς. Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο οδηγείται σε συρρίκνωση και ξεπούλημα. Αντίστοιχο ξεπούλημα με της Ιονικής Τράπεζας και της Τράπεζας Εργασίας.Οι ΔΕΚΟ στη χώρα μας, όντως ήταν σε κακό χάλι. Η λύση όμως δεν είναι η ιδιωτικοποίηση. Η κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, οφείλεται στον κομματισμό και όχι στον κρατισμό. Η παρέμβαση των κομμάτων εξουσίας στη διαχείριση, την εσωτερική οργάνωση και τις «προτεραιότητες» των ΔΕΚΟ, ήταν οι αιτίες της διάλυσης και τίποτε άλλο. Είναι αυτονόητο ότι μόνο ο κρατικός έλεγχος και η απουσία του κινήτρου του κέρδους, μπορούν να προσφέρουν στους πολίτες ασφαλείς, φτηνές και ποιοτικές υπηρεσίες. Τα λιμάνια, η Τηλεφωνία, η Ενέργεια, η Ύδρευση και η Αποχέτευση, οι Μεταφορές (όλων των μέσων) έχουν την ανάγκη κρατικού ελέγχου και παρέμβασης από τα Συνδικάτα και τους φορείς των πολιτών. Η συζήτηση για επανακρατικοποίησή τους λοιπόν, πρέπει να μπει ξανά στην ημερήσια διάταξη.
Σεπτέμβριος 2008 Τ.Π.

Η απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, θα οδηγήσει στην κατάρρευση του Ιμπεριαλισμού

Η ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΥΚΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ
Ίσως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 – 1930, όλοι οι διεθνούς κλίμακας πόλεμοι και γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί, έγιναν για τον έλεγχο των ορυκτών καυσίμων.Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος έγινε παγκόσμιος όταν η Γερμανία κινήθηκε για να ελέγξει τα πετρέλαια της Ρωσίας και της Μέσης Ανατολής, μέχρι τις σύγχρονες επεμβάσεις στο Ιράκ, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι γίνονται για τον έλεγχο των καυσίμων. Πολλές φορές μάλιστα και μεμονωμένες επεμβάσεις (π.χ. βομβαρδισμός Λιβύης το ’85, κατοχή Τυνησίας – Αλγερίας από τους Γάλλους ) ή φαινομενικώς τοπικής σημασίας γεγονότα (απεργία ανθρακωρύχων στη Βρετανία επί Θάτσερ, ανεξαρτητοποίηση κρατιδίων της ΕΣΣΔ γύρω από την Κασπία, εμφύλιοι στην κεντρική Αφρική, πόλεμος Ιράν – Ιράκ) είχαν σαν εφαλτήριό τους τον έλεγχο των ορυκτών πηγών ενέργειας. Ακόμα και οι επεμβάσεις σε Κορέα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Κούβα, Γιουγκοσλαβία, συνδέονται απόλυτα με την διατήρηση της κυριαρχίας των υπερδυνάμεων, σε περιοχές με ενεργειακό ενδιαφέρον.
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΑ ΟΡΥΚΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ, ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ
Ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός, είναι πια ξεκάθαρο ότι αντλεί τη δύναμή του και ανανεώνει τα πολιτικό – οικονομικό οπλοστάσιό του, από τον έλεγχο των ορυκτών καυσίμων. Ελέγχοντας τα καύσιμα, ελέγχεις την παγκόσμια οικονομία και τις πολιτικές εξελίξεις. Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο π.χ. ο πόλεμος των διαμαντιών στην Αφρική, δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ παγκόσμιος. Τα διαμάντια αποτελούν μεν πλούτο, μα κανένας λαός της γης δεν εξαρτάται από αυτά. Είναι αποδεδειγμένο πλέον ότι ο λόγος που συμμετέχει η Ρωσία στην G8, είναι η τεράστια ενεργειακή της δύναμη (αέριο – πετρέλαιο). Ο λόγος που οι ΗΠΑ στηρίζουν προκλητικά το Ισραήλ, είναι ότι το χρειάζονται ως γεωπολιτικό και στρατιωτικό ανάχωμα απέναντι στους πετρελαιοκτήτες Άραβες. Ο λόγος που η CIA προσπαθεί να συντηρεί δικτατορίες, παραστρατιωτικές ομάδες και διάφορα πολιτικά προβλήματα στη Λατινική Αμερική, είναι τα πετρέλαια της περιοχής.
Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΗ
Στην πολιτική, στην παγκόσμια ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών, όχι μόνο δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά οι λύσεις είναι συνήθως πολύ απλές. Όχι απλοϊκές. Σύνθετες και απλές ταυτόχρονα.Αφού ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός ζει και αναπτύσσεται από τον έλεγχο των παγκόσμιων αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων και στηρίζεται στην ανάγκη των σύγχρονων κοινωνιών για κατανάλωση της ενέργειας που παράγουν αυτά τα καύσιμα, η μόνη απάντηση στο όπλο αυτό είναι… η απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα.Όταν ο ενεργειακός σχεδιασμός είναι κεντρικός, υπάρχει η δυνατότητα για έλεγχό του από συγκεκριμένα κέντρα. Τα κέντρα αυτά, όταν κυριαρχήσουν, επιβάλουν τους όρους τους στους υποτελείς του ελέγχου, εξαναγκάζοντάς τους και σε παράλληλες οικονομικοπολιτικές εξαρτήσεις. Στη διεθνή πολιτική σκηνή, οι ενεργειακές συμφωνίες, αποτελούν τη βάση της εξωτερικής πολιτικής. Το είδαμε και στη χώρα μας πρόσφατα που οι ενεργειακές συμφωνίες με τη Ρωσία επεκτάθηκαν και σε συμφωνίες για όπλα, αλλά και σε συνεννόηση για κοινή στάση σε διεθνή θέματα (ΠΓΔΜ – Κόσσοβο - Κύπρος). Ο φόρος υποτέλειας που καταβάλει η Ελλάδα στις ΗΠΑ μέσω των διαρκών εξοπλισμών για τις Ε.Δ., συνδέεται απόλυτα με τον έλεγχο των ενεργειακών οδών από τις ΗΠΑ. Ειδικότερα τις δεκαετίες ’60 – ’70, οι αμερικάνικες Mobil, Texaco, Esso, Chevron, Berec, είχαν τον απόλυτο ενεργειακό έλεγχο της Ελλάδας.
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΧΟΥΝ ΤΩΡΑ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΠΛΟ
Οι συνδικαλιστές και τα κοινωνικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, μέχρι σήμερα χρησιμοποιούσαν την εργατική δύναμή τους, μέσω κινητοποιήσεων και οργανωμένων δράσεων. Αποδείχθηκε όμως ότι ο καπιταλισμός έχει και χρησιμοποιεί πολύ ισχυρά όπλα, τα οποία καταφέρνουν μεσομακροπρόθεσμα να υπερνικούν τα εμπόδια. Ακόμα και οι πολύ μεγάλες νίκες των εργαζομένων και των λαών, τελικά «καπελώθηκαν» είτε από ξεπουλημένες ηγεσίες, είτε από τους φανερούς υπηρέτες του καπιταλισμού. Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει η παγκόσμια επανάσταση και δεν έχει κυριαρχήσει ο διεθνής Σοσιαλισμός.Η παγκόσμια ενεργειακή κρίση όμως, μαζί με την αδιέξοδη κατάσταση που προκλήθηκε από τις κλιματικές αλλαγές, δίνει στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα μια ευκαιρία και μια διέξοδο.Βασικό εργαλείο πρέπει να γίνει η διεκδίκηση της χρήσης εναλλακτικών / ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Τα φωτοβολταϊκά, οι ανεμογεννήτριες, οι υδατογεννήτριες, οι κυματογεννήτριες κλπ, τα οποία μπορεί να εγκαταστήσει ο καθένας στο σπίτι του, στο μαγαζί του, στους χώρους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στα Νοσοκομεία, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, δεν μπορεί να τα ελέγξει κανένας κεντρικός μηχανισμός. Οι ανανεώσιμοι φυσικοί πόροι δεν μπορούν να συγκεντρωθούν, δεν μπορούν να ελεγχθούν, δεν μπορούν να εμποδιστούν. Είναι κτήμα του καθενός ατομικά και των κοινοτήτων συλλογικά. Αν λοιπόν κατορθώσουμε να μειώσουμε στο ελάχιστο την εξάρτησή μας από τα ορυκτά καύσιμα και στηριχθούμε στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στην ουσία θα αποδυναμώσουμε μια και για πάντα τον διεθνή ιμπεριαλισμό. Γνωρίζουμε πως ο Καπιταλισμός θα βρει καινούρια εργαλεία για να αντεπιτεθεί. Θα δημιουργήσει νέα όπλα. Θα έχει όμως δεχθεί ένα πάρα πολύ ισχυρό πλήγμα.Επιπλέον, σεβόμαστε και αναγνωρίζουμε τη σπουδαιότητα της εργατικής, ταξικής πάλης. Κάθε εργαλείο που μας προσφέρεται όμως, πρέπει να το χρησιμοποιούμε προς όφελος των αγώνων.Οι λαοί πρέπει να συνεχίζουν να αγωνίζονται και να αντιστέκονται. Από πλευράς στρατηγικής όμως, καθαρά τεχνικά, η απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, θα αποδυναμώσει τον ιμπεριαλισμό και θα δώσει χώρο στην πάλη των τάξεων και στις λαϊκές κινητοποιήσεις για να πάρει η εργατική τάξη τη θέση που δικαιούται στην εξουσία, στην αναδιανομή του πλούτου και στην ελεύθερη και ισότιμη πρόσβαση όλων στην υγεία, την ποιοτική διατροφή, την στέγαση, την παιδεία, τα πνευματικά αγαθά, την καλύτερη ζωή ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Τάσος Πανταζίδης

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ

ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΟΙΧΙΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΑΘΩΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Στις 12 Μαρτίου 2005, ο Χρήστος Κώστογλου και ο Παναγιώτης Τρικοίλης, ξεκινάνε από την Κάλυμνο με το ταχύπλοο φουσκωτό του πρώτου, για ψάρεμα στα ανοιχτά. Στις 8 το βράδυ, ο Χρήστος τηλεφωνεί στον αδελφό του οτι τελείωσαν το ψάρεμα και γυρίζουν στο νησί. Με το σκάφος τους, αυτό σήμαινε οτι σε λίγη ώρα θα έφταναν στο λιμάνι της Πόθιας. Μάταια τους περίμεναν όμως. Το Λιμενικό, το Πολεμικό Ναυτικό και οι Τουρκικές αρχές, αρχίζουν έρευνες.Στις 16 Μαρτίου, οι Τούρκοι ανακοινώνουν οτι βρέθηκε το σκάφος στα Τουρκικά παράλια. Την επόμενη μέρα οι συγγενείς των αγνοουμένων μεταβαίνουν στο Μποντρούμ (Αλικαρνασσός) και έκπληκτοι διαπιστώνουν οτι το σκάφος είναι διαλυμένο και λεηλατημένο. Η μηχανή και ο πανάκριβος εξοπλισμός είχαν κάνει φτερά, ενώ ακόμα και το εσωτερικό είχε εμφανή σημάδια από σφυριά και άλλα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη λεηλασία. Άρχισε τότε ένας κύκλος εκμετάλλευσης του πόνου των οικογενειών από τις αρχές και περιφερόμενους δικηγόρους και καλοθελητές οι οποίοι θα μεσολαβούσαν υποτίθεται για να δουν και να ελευθερώσουν τους δικούς τους από τις Τουρκικές φυλακές. Επίσημα δεν υπήρχε καμία ενημέρωση. Ούτε ναι, ούτε όχι. Στις 28 Μαρτίου οι Τούρκοι βρίσκουν στα Μικρασιατικά παράλια το πτώμα του Παναγιώτη Τρικοίλη.Στις 13 Απριλίου 2005, το δράμα ολοκληρώνεται. Βρίσκεται το πτώμα του Χρήστου Κώστογλου σε ερημική περιοχή στα Βόρεια της Καλύμνου. Ο Χρήστος, τραυματισμένος, κολύμπησε 10 ναυτικά μίλια, βγήκε στην παραλία, σύρθηκε 300 μέτρα και πήγε προς μια κοντινή στάνη, όπου όμως δεν βρήκε κανέναν και πέθανε από εξάντληση, αφυδάτωση και αιμορραγία.Η υπόθεση είναι χαρακτηριστική περίπτωση θυσίας ενός αθώου νέου ανθρώπου, στο βωμό των «ισορροπιών στο Αιγαίο» και της «αποφυγής εντάσεων». Η ελληνική πλευρά, εκτός του έπαρχου και μετέπειτα Δημάρχου Ρούσσου και κάποιων τοπικών παραγόντων, δεν ενδιαφέρθηκε κανείς. Βουλευτές, Υπουργεία, Υπηρεσίες, θέλοντας να μη διαταράξουν τις σχέσεις με τις Αρχές των γειτόνων, δεν έκαναν καμία ουσιαστική ενέργεια. Οι Τούρκοι, προσπάθησαν να παρουσιάσουν την υπόθεση σαν επιτυχία σύλληψης μεταφορέων Σομαλών λαθρομεταναστών.Είναι γνωστό πως οι Τουρκικές αρχές, όχι μόνο δεν εμποδίζουν το εμπόριο ανθρώπων και λαθραίων εμπορευμάτων και ναρκωτικών, αλλά το καλύπτουν και χρηματοδοτούνται από αυτό (ανεπίσημα). Πιθανότατα οι δυο αδικοχαμένοι, είδαν κάτι που δεν έπρεπε να δουν. Βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Όταν λοιπόν κάποιοι τους επιτέθηκαν , τους έριξαν στη θάλασσα ή αυτοί προσπάθησαν να διαφύγουν. Στη συνέχεια οι Τούρκοι το παρουσίασαν ως επιτυχία της υπηρεσίας τους «στον αγώνα ενάντια στο λαθρεμπόριο και την παράνομη διακίνηση μεταναστών». Είχαν άλλωστε μεγάλη ανάγκη για μια τέτοια «επιτυχία». Τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ε.Ε. κατηγορούν διαρκώς την Τουρκία για το οτι δεν βοηθά καθόλου στη συνολική προσπάθεια. Η περίπτωση λοιπόν τους ήρθε κουτί.Τα δεδομένα όμως δεν ταιριάζουν. Οι δουλειές αυτές δε γίνονται μέρα μεσημέρι. Ο Χρήστος ξεκίνησε για την επιστροφή, στις 8 το βράδυ. Μόλις είχε πέσει ο ήλιος δηλαδή. Μετά από λίγο το κινητό του έπαψε να λειτουργεί. Άρα κάτι έγινε γύρω στις οκτώμιση. Για το κράτος, το θέμα ξεχάστηκε λίγο καιρό μετά.Στην κηδεία του Χρήστου, βρέθηκε όλο το νησί. Ο Χρήστος ήταν αεικίνητος, δημιουργικός, υπερδραστήριος. Πρόεδρος των καταστημάτων επισιτισμού και διασκέδασης, υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος, ιδρυτικό μέλλος Συλλόγων, φανατικός με τις εκδρομές σε θάλασσα και βουνό. Ιδιαίτερα αγαπητός σε όλους, συμπονετικός και πάντα στο πλευρό όσων είχαν ανάγκη. Ένας δημιουργικός και ζωντανός άνθρωπος δηλαδή, χάθηκε στο βωμό των συσχετισμών στο Αιγαίο.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΕΙΡΗΝΕΥΣΗΣ
Η αντιπαράθεση Ελλάδας – Τουρκίας και οι διαρκείς εντάσεις στην περιοχή, δημιουργούν πολλά προβλήματα στους κατοίκους των νησιών και υποβαθμίζουν τη ζωή τους. Χάνονται νέοι άνθρωποι, καταστρέφονται περιουσίες, ξοδεύονται εκατομμύρια ευρώ και τελικά οι εντάσεις παραμένουν. Κρίσεις όπως αυτή των Ιμίων, δημιουργούν πολλά προβλήματα στην καθημερινή ζωή των κατοίκων που ζουν διαρκώς με το φόβο μιας πιθανής πολεμικής σύρραξης. Οι εντάσεις στο Αιγαίο είναι τεχνητές. Είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας των περιφερειακών δυνάμεων να αποκτήσουν τον έλεγχο μιας περιοχής. Αυτά όμως δεν αφορούν τον κόσμο που αγωνίζεται για το μεροκάματο.Σε μια περίοδο που ο λαός μας και -πολύ περισσότερο- ο λαός της Τουρκίας, αγωνίζονται για να καλυτερέψουν τη ζωή τους, να καταπολεμήσουν τη φτώχεια, την ανεργία, την αμορφωσιά και όλα τα άλλα καθημερινά προβλήματα, δεν μπορούμε να αναλωνόμαστε σε άτοπες αντιπαραθέσεις. Το σημαντικότερο όμως είναι πως δεν αξίζει να χαθεί η ζωή κανενός ανθρώπου, μα κανενός, για το χρήμα ή για συσχετισμούς. Τα ιστορικά προβλήματα, πρέπει κάποτε να τεθούν στο περιθώριο & οι πολιτικές δυνάμεις και στις δυο πλευρές του Αιγαίου, να πάρουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για οριστική επίλυση των διαφορών & διαρκή ειρήνευση. Το έχουμε ανάγκη όλοι καθώς έτσι θα απελευθερωθούν τεράστια κονδύλια που ξοδεύονται τώρα σε στρατιωτικές δαπάνες, αντί να δίνονται στην κοινωνική πολιτική, στην αναβάθμιση παιδείας, υγείας, πολιτισμού, εισοδημάτων κλπ.

Το παραπάνω κείμενο αφιερώνεται στον Χρήστο & τον Παναγιώτη, αλλά και σε όλους τους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου και της περιοχής του Έβρου





Σε ενίσχυση των πιο πάνω, παραθέτουμε δυο δημοσιεύματα της εφημερίδας "Έθνος".
Το εξπρές του μεσονυχτίου
Στα πανίσχυρα κυκλώματα του σύγχρονου δουλεμπορίου εμπλοκή έχουν και μέλη των τουρκικών Αρχών. Αδιάψευστα τα ντοκουμέντα για περιστατικό που συνέβη στις 19 Αυγούστου ανοιχτά της Μυτιλήνης
Αθέατα «περάσματα» έχουν «ανοίξει» στα παράλια της Τουρκίας για τη διοχέτευση στη χώρα μας και ακολούθως στην Ευρώπη οικονομικών μεταναστών που αναζητούν μια καλύτερη ζωή.Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το γεγονός της ανάμειξης ακταιωρού της τούρκικης ακτοφυλακής στη μεταφορά μεταναστών, όπως αποτυπώνεται σε αδιάσειστα ντοκουμέντα που έχουν στη διάθεσή τους οι ελληνικές αρχές.Η υπόθεση, που αποκαλύπτει σήμερα το «Εθνος», «ξετυλίχτηκε», στις 19 Αυγούστου, στη θαλάσσια περιοχή του ακρωτηρίου Κόρακα, στη Μυτιλήνη. Μάλιστα, υπήρξε και μικρής διάρκειας «εμπλοκή» μεταξύ πλωτού του Λιμενικού και της ακταιωρού της τούρκικης ακτοφυλακής, που είχε περάσει στα ελληνικά χωρικά ύδατα και όταν έγινε αντιληπτή, άρχισε να κάνει επικίνδυνους ελιγμούς κοντά στο ελληνικό σκάφος.Η επιχείρηση καταγράφηκε σε βίντεο και, όπως ανέφεραν έγκυρες πηγές, δεν είναι το μοναδικό οπτικοακουστικό υλικό που έχουν στη διάθεσή τους οι ελληνικές αρχές και αποτυπώνεται εμπλοκή τούρκικης ακταιωρού σε μεταφορά μεταναστών.Είναι προφανές ότι η εμπλοκή σκάφους της τούρκικης ακταιωρού σε μεταφορά μεταναστών θα μπορούσε να αποδοθεί σε «διάβρωση», ακόμα και σε υψηλό επίπεδο των διωκτικών αρχών της γειτονικής χώρας από τα πανίσχυρα «κυκλώματα» παράνομης διακίνησης μεταναστών.Ωστόσο, υπάρχουν και δύο άλλα στοιχεία που οδηγούν βάσιμα στην εκτίμηση ότι αποτελεί πολιτική επιλογή στη γειτονική χώρα να διευκολυνθεί η έξοδος από εκεί προς τη χώρα μας των μεταναστών. Και συγκεκριμένα:Παρότι έχει επισημανθεί από την πλευρά μας, με συγκεκριμένα στοιχεία σε επαφές ανωτάτου επιπέδου των αντίστοιχων λιμενικών αρχών, η μαζική παράνομη έξοδος μεταναστών από την περιοχή του κόλπου Μαντελλιών προς το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, δεν έγινε καμία ουσιαστική προσπάθεια για το κλείσιμο αυτού του «δρόμου».Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφερθεί ότι η Διεύθυνση Ασφαλείας του υπουργείου Ναυτιλίας έχει καταγράψει μια σειρά τούρκικων σκαφών, αλιευτικών και τουριστικών αλλά και ορισμένων με σημαία ΗΠΑ για να μη δίνουν «στόχο», με Τούρκους μεταφορείς να διακινούν μετανάστες προς τα παραπάνω μικρά νησάκια.n Οι τουρκικές αρχές αρνούνται να εφαρμόζουν ουσιαστικά το πρωτόκολλο επανεισδοχής που έχουν συνυπογράψει, ίσως επειδή σε αυτό καθορίζεται ως λιμάνι επανεισδοχής και η Σμύρνη, στης οποίας την περιοχή μένουν πάρα πολλοί μετανάστες.Οπως έχει αποκαλύψει, από τις αρχές Αυγούστου, το «Εθνος», οι ελληνικές διωκτικές αρχές έχουν στοιχεία ότι στα παράλια της γειτονικής χώρας έχει συγκεντρωθεί μεγάλος αριθμός προσφύγων κυρίως από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, που φτάνουν παράνομα στην Τουρκία, με στόχο να περάσουν στην Ελλάδα και ακολούθως σε άλλο ευρωπαϊκό κράτος.Τούρκοι αξιωματούχοι είχαν κάνει λόγο «για πληθυσμό ενός ακόμα νομού», εκφράζοντας τον έντονο προβληματισμό τους για το μέγεθος του μεταναστευτικού «κύματος».
ΕΜΠΛΟΚΗ ΜΕ ΣΚΑΦΟΣ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
Θα τους παρατούσαν στη θάλασσα
Η συγκλονιστική αποκάλυψη της εμπλοκής ακταιωρού της τούρκικης ακτοφυλακής στη μεταφορά μεταναστών έγινε, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του «Εθνους», τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου, ανοιχτά της Μυτιλήνης.Συγκεκριμένα, πλωτό του Λιμενικού στη διάρκεια της περιπολίας του εντόπισε, ξαφνικά, το τούρκικο σκάφος (σ.σ.: τα πλήρη διακριτικά του είναι στη διάθεση των ελληνικών αρχών) να πλέει κοντά στο ακρωτήριο Κόρακας της Μυτιλήνης και εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, μεταφέροντας άγνωστο αριθμό μεταναστών.Μάλιστα, στις αποκαλυπτικές εικόνες που έχουν στη διάθεσή τους οι ελληνικές αρχές, φαίνεται ένας άνδρας, προφανώς μέλος του πληρώματος της ακταιωρού, να πετάει στη θάλασσα σωσίβια, προκειμένου να τα πιάσουν οι μετανάστες, καθώς θα πέσουν στη θάλασσα. Ετσι, με αυτά θα μπορούσαν να φτάσουν κολυμπώντας στην ακτή ή εάν καθυστερούσαν και γίνονταν αντιληπτοί από το Λιμενικό, θα εμφανίζονταν ως ναυαγοί και οι λιμενικοί θα προχωρούσαν στη διάσωσή τους.Ωστόσο, η προσπάθειά τους διακόπηκε όταν έκανε την εμφάνισή του πλωτό του Λιμενικού. Τότε η τούρκικη ακταιωρός άρχισε να κάνει επικίνδυνους ελιγμούς κοντά στο ελληνικό σκάφος. Οι λιμενικοί, με επανειλημμένες κλήσεις από το ραδιοτηλέφωνο και στη συνέχεια με τον προβολέα, ζητούσαν να φύγει από τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Αυτό έγινε ύστερα από περίπου 15 λεπτά της ώρας.Το περιστατικό έχει καταγραφεί σε βίντεο που βρίσκεται στη διάθεση των ελληνικών διωκτικών αρχών, αλλά, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν είναι το μοναδικό οπτικοακουστικό υλικό που υπάρχει και αποτυπώνεται εμπλοκή τούρκικου σκάφους σε μεταφορά μεταναστών.
ΕΘΝΟΣ 3/9/2008
Ξαναχτύπησε η τουρκική ακταιωρός
Η καινούργια «επιχείρηση» μεταφοράς μεταναστών έγινε χθες το πρωί και πάλι ανοιχτά της Μυτιλήνης. Πλωτό του Λιμενικού υποχρέωσε το σκάφος να γυρίσει στο Αϊβαλί. Διάβημα... αναγκαστικά από το ΥΠΕΞ
Νέα «δρομολόγια» μεταφοράς μεταναστών από τα τουρκικά παράλια προς τη χώρα μας πραγματοποίησε ακταιωρός της τούρκικης ακτοφυλακής.Η καινούργια «επιχείρηση» έγινε, χθες το πρωί, και πάλι ανοιχτά της Μυτιλήνης αλλά έγινε αντιληπτή από πλωτό του Λιμενικού, του οποίου η εμφάνιση ανάγκασε το τούρκικο σκάφος να κάνει στροφή προς τα παράλια της περιοχής του Αϊβαλί.Ρυμουλκούσε βάρκαΜάλιστα, αυτή τη φορά το σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής ρυμουλκούσε και φουσκωτή βάρκα για να διευκολύνει την αποβίβαση των μεταναστών.Ωστόσο, η προχθεσινή αποκάλυψη του «Εθνους» φαίνεται ότι οδήγησε το υπουργείο Εξωτερικών ν αλλάξει εν μέρει «γραμμή πλεύσης» και γι αυτό προχώρησε, την ίδια μέρα, σε διάβημα προς το τούρκικο υπουργείο Εξωτερικών.Από την άλλη πλευρά, πάντως, η «απάντηση» ήρθε, χθες το πρωί, με νέα επιχείρηση μεταφοράς μεταναστών.Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του «Εθνους», οι ελληνικές αρχές έχουν αδιάσειστα ντοκουμέντα και γι αυτή τη νέα αποστολή, την οποία πραγματοποίησε το ίδιο σκάφος που είχε κάνει και την προηγούμενη στις 19 Αυγούστου.Πάντα, σύμφωνα με πληροφορίες, πλωτό του Λιμενικού εντόπισε, χθες στις 7.25 το πρωί, τη «γνωστή» τούρκικη ακταιωρό με άγνωστο αριθμό μεταναστών, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, κοντά στις βραχονησίδες Τομαρονήσια (Τοκμάκια με συντεταγμένες 39ο 18 Β 26ο 26 Α) στη θέση Παλιός βορειοανατολικά της Λέσβου.Αυτή τη φορά, όμως, οι Τούρκοι δεν επιχείρησαν «εμπλοκή» κάνοντας ελιγμούς μπροστά στο πλωτό του Λιμενικού, όπως είχε γίνει τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου. Αντίθετα, μόλις έκανε την εμφάνισή του το ελληνικό σκάφος η τούρκικη ακταιωρός έστριψε και έβαλε πλώρη προς το Αϊβαλί.Από τη νέα «επίσκεψη» της τούρκικης ακταιωρού υπάρχει και νέο οπτικοακουστικό υλικό στη διάθεση των ελληνικών αρχών, όπου σύμφωνα με πληροφορίες διακρίνεται και η φουσκωτή βάρκα που ρυμουλκούσε.Και για το επεισόδιο αυτό αναμενόταν να γίνει διάβημα προς την τουρκική πλευρά.Το απέφευγανΣύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή, στο παρελθόν ακόμη και όταν διαπιστωνόταν και με συγκεκριμένα στοιχεία (που κατέγραφαν τα σκάφη του Λιμενικού) εμπλοκή τουρκικών αρχών στη διακίνηση λαθρομεταναστών, δεν γινόταν διαβήματα ούτε παρουσιάζονταν τα στοιχεία στην ΕΕ, αλλά το θέμα ετίθετο στην επιτροπή που παρακολουθεί την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου Επανεισδοχής που έχει υπογραφή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.Οπως αποκάλυψε, προχθές το «Εθνος», η συγκεκριμένη ακταιωρός είχε εντοπιστεί, στις 19 Αυγούστου, με αδιάσειστα στοιχεία, μεταφέροντας μετανάστες εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ανοιχτά του ακρωτηρίου Κόρακας, στη Μυτιλήνη.Να σημειωθεί ότι οι ελληνικές αρχές έχουν στοιχεία ότι στη γειτονική χώρα έχει συγκεντρωθεί, εδώ και καιρό, μεγάλος αριθμός μεταναστών, κυρίως από Ιράκ και Αφγανιστάν, στα παράλια της Τουρκίας, αναζητώντας «δρόμους» προς τη χώρα μας και στη συνέχεια προς την Ευρώπη.
ΠΡΟΣΑΡΑΞΗ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΦΟΡΤΗΓΟΥ ΣΤΗΝ ΚΩ
Δεν κάλεσε σε βοήθεια τις ελληνικές αρχές
Προσάραξε, κάτω από άγνωστες συνθήκες, σε αμμώδη αβαθή του ακρωτηρίου Αμμόγλωσσα, στην Κω, το τουρκικών συμφερόντων με σημαία Παναμά φορτηγό πλοίο «Ντέρια 2».Το πλοίο, που είναι κενό φορτίου, έχει 20μελες πλήρωμα (15 Τούρκοι και 5 διαφόρων εθνοτήτων ναυτικοί). Ο Τούρκος πλοίαρχος σύμφωνα με τις πάγιες οδηγίες που δίνουν οι αρχές της γειτονικής χώρας στα πληρώματά τους, αμφισβητώντας τα κυριαρχικά δικαιώματά μας στην έρευνα και διάσωση, δεν κάλεσε σε βοήθεια τις ελληνικές αρχές.Ο θάλαμος επιχειρήσεων του υπουργείου Ναυτιλίας ενημερώθηκε, στις 2.30 το μεσημέρι, από ιδιοκτήτη θαλάσσιων μέσων αναψυχής στην Κω και αμέσως έσπευσε πλωτό του Λιμενικού.Ο πλοίαρχος ενημέρωσε πως θα κάνει προσπάθειες αποκόλλησης με μέσα του πλοίου, ενώ κοντά παραμένουν το πλωτό του ΛΣ και δύο ρυμουλκά.

ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΣΤΟ ΑΓΑΘΟΝΗΣΙ
Απόβαση 570 λαθρομεταναστών το τελευταίο πενθήμερο
Σε αδιέξοδο έχουν βρεθεί οι κάτοικοι του Αγαθονησίου με το πρόβλημα των λαθρομεταναστών, που καθημερινά αποβιβάζονται στο νησί χωρίς κανέναν εμπόδιο.Μόνο το τελευταίο πενθήμερο αποβιβάστηκαν στο νησί 570 άτομα, ενώ από την αρχή του έτους ο συνολικός αριθμός λαθρομεταναστών που έφθασε στο Αγαθονήσι ανέρχεται στους 3.470. Προχθές φιλοξενούνταν 200 αλλοδαποί, ενώ ο μόνιμος πληθυσμός του Αγαθονησίου δεν ξεπερνά τους 150 κατοίκους. Ο κοινοτάρχης κ. Ευάγγελος Κόττορος, που έχει ζητήσει επανειλημμένως τη συνδρομή της πολιτείας για την αντιμετώπιση του προβλήματος, σηκώνει πλέον τα χέρια ψηλά. Η ανάγκη δημιουργίας Λιμενικού Σταθμού στο νησί είναι πλέον μεγαλύτερη από ποτέ. Η έπαρχος Καλύμνου κ. Χρυσούλα Συφουνιού, με επιστολή της προς τον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Βουλγαράκη, υπογράμμιζε ότι πρέπει με ταχύτατους ρυθμούς να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για τη δημιουργία Λιμενικού Σταθμού, ώστε να μπει τάξη στο νησί και να νιώθουν οι κάτοικοι ασφαλείς. «Μέχρι και έξι φουσκωτά καταφθάνουν καθημερινά στο Αγαθονήσι. Στα σκάφη αυτά βρίσκονται 20 έως και 35 άτομα. Οι αλλοδαποί δεν διστάζουν να αποβιβαστούν ακόμη και το πρωί στο λιμάνι, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των κατοίκων και των επισκεπτών. Φέρνουν μαζί τους τις αποσκευές με όλα τα υπάρχοντά τους, ακόμη και είδη περιποίησης, σαν να επρόκειτο για τουρίστες. Γυναίκες, μικρά παιδιά, ακόμη και ανάπηροι συνθέτουν... τα γκρουπ των λαθρομεταναστών», υποστηρίζει ο κ. Κόττορος. Τόσο η φύλαξή τους όσο και η σίτιση και η μεταφορά τους είναι πολύ δύσκολη υπόθεση για τους κατοίκους του νησιού. Οι αλλοδαποί παραμένουν σε ακάλυπτο χώρο στο λιμάνι μέχρι και δύο μέρες. Η κοινότητα μόνο νερό είναι σε θέση να τους προσφέρει. Υπάλληλοι της κοινότητας και κάτοικοι του νησιού έχουν αναλάβει τη φύλαξή τους, στον χώρο όπου παραμένουν προσωρινά μέχρι να μεταφερθούν στην Πάτμο.«Πριν από περίπου ένα μήνα, όταν είχαμε απευθυνθεί σε όλους τους αρμόδιους φορείς για το πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε, μας έστειλαν από τα Λιμεναρχεία του Πειραιά, της Μυτιλήνης, της Λήμνου και των Χανίων πέντε περιπολικά σκάφη. Παρέμειναν όμως μόνο 10 με 12 μέρες. Το διάστημα αυτό δεν υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα. Δυστυχώς αφεθήκαμε πάλι στην τύχη μας. Βλέπουμε τους λαθρομετανάστες να αποβιβάζονται και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα», δήλωσε ο κ. Κόττορος. Εν τω μεταξύ, άλλοι 50 λαθρομετανάστες συνελήφθησαν χθες το πρωί από άνδρες του λιμεναρχείου Σάμου στην περιοχή Καραβόπετρα.
ΕΘΝΟΣ 5/9/2008

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΠΛΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ:Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Σύμφωνα με οικονομικές αναλύσεις, τα σχέδια της κυβέρνησης για επίλυση του ασφαλιστικού (αυξήσεις ορίων ηλικίας, περικοπές επιδομάτων κλπ) θα αποδώσουν στο σύστημα ασφάλισης περίπου 1 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση. Όλο αυτό το ξήλωμα δικαιωμάτων και η εξίσωση όλων των Ελλήνων προς τα κάτω, γίνεται για να επωφεληθεί το σύστημα μόνο 1 δισ. ευρώ. Λέμε «μόνο» γιατί το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 20% της εισφοροδιαφυγής για την καταπολέμηση της οποίας υποτίθεται οτι προσπαθεί η κυβέρνηση. Λέμε «μόνο» γιατί αυτό το ποσό χαρίστηκε το 2004 από την κυβέρνηση Καραμανλή στην εκκλησία, σε ετήσια βάση, καθώς απάλλαξε την εκκλησία από τη φορολόγηση της κολοσσιαίας περιουσίας της. Η ΓΣΕΕ είχε ζητήσει τότε το ποσό από τη φορολόγηση να διοχετεύεται στα ταμεία αλλά κανένα κόμμα δεν στήριξε αυτή την πρόταση.Το καλύτερο όμως, δεν το διαβάσατε ακόμα. Το Νοέμβριο του 2007, ψηφίστηκε (ως παράγραφος μέσα σε άσχετο νομοσχέδιο, για να μη γίνει ντόρος) η συγχώνευση του Ταμείου Κληρικών στο Ταμείο Δημοσίων Υπαλλήλων. Όμως, τα αμύθητου ύψους περιουσιακά στοιχεία , από τα οποία το Ταμείο Κληρικών κάλυπτε τις συντάξεις των συνταξιούχων του, δεν πέρασαν στο Ταμείο των Δημοσίων Υπαλλήλων. Δόθηκαν δώρο στις Μητροπόλεις και την Αρχιεπισκοπή. Επιβαρύνθηκε δηλαδή το ήδη ελλειμματικό Ταμείο Δημοσίων Υπαλλήλων με επιπλέον υποχρεώσεις και ελλείμματα, ενώ η πάμπλουτη Εκκλησία, απολαμβάνει την περιουσία της χωρίς πλέον ασφαλιστικά βάρη.Κατά τα άλλα, το ασφαλιστικό «δεν λύνεται χωρίς θυσίες από τους εργαζόμενους».
Ο.Ε.

ΔΕΗ ΚΑΙ RWE

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ»Δ.Ε.Η. – R.W.E.
Έντονο προβληματισμό προκάλεσαν οι ενέργειες της διοίκησης της ΔΕΗ για συνεργασία της Επιχείρησης με τον ενεργειακό κολοσσό της R.W.E.. Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει, είναι το γιατί, αφού η Διοίκηση της ΔΕΗ αποφάσισε να αναζητήσει διεθνείς εταίρους, δεν προκήρυξε διεθνή διαγωνισμό; Αντίθετα, εδώ και καιρό, πολυμελές κλιμάκιο της R.W.E. βρισκόταν στον Ατμοηλεκτρικό Σταθμό της Καρδιάς στην Κοζάνη προκειμένου «να παράσχει συμβουλές συντήρησης του σταθμού». Κανείς όμως από τη ΔΕΗ δε μπόρεσε να απαντήσει υπό ποιο καθεστώς το κλιμάκιο των Γερμανών παρείχε αυτές τις συμβουλές και αν υπήρξε διαγωνισμός ή απευθείας ανάθεση.Το αρχικό μνημόνιο που είδε το φως της δημοσιότητας, προέβλεπε μεταξύ άλλων, τη συντήρηση από τη γερμανική επιχείρηση όλων των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ και την παροχή συμβουλών για τη διαχείριση των κοιτασμάτων λιγνίτη στα ορυχεία της ΔΕΗ, τα οποία η ίδια λειτουργεί εδώ και 50 χρόνια. Τονίζεται πως προχωρώντας με τους απαράδεκτους όρους η συμφωνία , η ΔΕΗ θα έχει εκχωρήσει το μέλλον της αλλά και τις βασικές λειτουργίες της στη R.W.E..
ΑΚΡΩΣ ΡΥΠΟΓΟΝΕΣ ΟΙ ΜΟΝΑΔΕΣ ΛΙΘΑΝΘΡΑΚΑ
Το κυριότερο ζήτημα που προκύπτει, είναι το ότι ενώ παγκοσμίως η βιομηχανία παραγωγής ενέργειας στρέφεται στις ανανεώσιμες πηγές, η χώρα μας επέλεξε το λιθάνθρακα ως μέσο παραγωγής ενέργειας. Χαρακτηριστικό είναι πως στο κρατίδιο Σάαρ της Γερμανίας, έγινε δημοψήφισμα για την εγκατάσταση λιθανθρακικής μονάδας και οι πολίτες σε ποσοστό 70% ήταν αντίθετοι. Αυτές τις μονάδες που οι Γερμανοί πολίτες απέρριψαν, ήθελε η Διοίκηση της ΔΕΗ να εγκαταστήσει στην Ελλάδα. Χρειάστηκαν δυναμικές κινητοποιήσεις από τους πολίτες σε όλη την Ελλάδα, για να ανατραπούν αυτά τα σχέδια.
ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, χαρακτηρίζει τη συμφωνία ΔΕΗ - R.W.E. αποικιοκρατική και σκανδαλώδη αφού μέσω αυτής ο γερμανικός κολοσσός εισέρχεται άνευ τιμήματος στην ελληνική αγορά ενέργειας και μάλιστα ως συνέταιρος της ΔΕΗ σε όλες τις νέες δραστηριότητες υπό ευνοϊκότατους όρους, ενώ αποκτά σταδιακά και τον έλεγχο της ΔΕΗ καθώς σε όλες τις νέες μονάδες η R.W.E. θα έχει το 51% και το μάνατζμεντ και η ΔΕΗ το 49%.
ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΝΟΣΗΡΕΣ ΙΔΕΕΣ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΟΥΝΤΩΝ ΤΗ ΔΕΗ
Το ότι οι πολίτες κέρδισαν τη μάχη του Λιθάνθρακα, δε σημαίνει ότι τελείωσε νικηφόρα και ο πόλεμος. Η ΔΕΗ, σε συνεργασία με τον όμιλο Αγγελόπουλου, προωθεί σχέδιο μετατροπής του εργοστασίου της Χαλυβουργικής σε εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος. Αυτό στην πράξη θα αποτελέσει έναν επιπλέον σημαντικότατο παράγοντα μόλυνσης σε μια ήδη βεβαρυμμένη περιοχή. Την ίδια στιγμή, η ενεργειακή προσφορά της νέας μονάδας θα είναι δυσανάλογα μικρή σε σχέση με τα προβλήματα που θα προκαλέσει (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα μπορούσε να γίνει συμψηφισμός)
Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε απαράδεκτους τους σχεδιασμούς της ΔΕΗ που μετατρέπουν την επιχείρηση σε δορυφόρο της γερμανικής πολυεθνικής και ανοίγουν τον δρόμο της πλήρους ιδιωτικοποίησής της. Το ΠΑΣΟΚ έθεσε δύο ερωτήματα: α) γιατί η ΔΕΗ επιδιώκει συνεργασία αποκλειστικά με τη συγκεκριμένη εταιρεία; β) γιατί δεν προκηρύσσεται διεθνής διαγωνισμός για αναζήτηση εταίρου;
ΚΑΙ ΡΩΣΙΚΗ ΕΜΠΛΟΚΗ;
Σύμφωνα με πληροφορίες, στη R.W.E., μπαίνει ως στρατηγικός επενδυτής ο ρωσικός κολοσσός της Gazprom. Αν αυτό αληθεύει, τότε ίσως η κίνηση της υπό τον κο Αθανασόπουλο Διοίκησης, υποκρύπτει γενικότερη στρατηγική συμφωνία με περιεχόμενο εκτός από επιχειρηματικό, γεωπολιτικό και διπλωματικό.
ΑΜΕΣΗ ΑΛΛΑΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ
Η χώρα μας πρέπει να δώσει άμεσα έμφαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δημιουργώντας παράλληλα μηχανισμούς ελέγχου των ρύπων στη βιομηχανία, με αυστηρές ποινές στους παραβάτες.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

10.000 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗ ΝΙΚΑΙΑ ΖΗΤΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ.
Η Νίκαια, η Νέα Κοκκινιά της προσφυγιάς, υποδέχθηκε ένα σημαντικό μέρος από τους μετανάστες της περιοχής. Περίπου δέκα χιλιάδες μετανάστες ζουν στη Νίκαια. Παρά το ότι δεν υπάρχουν στην πόλη πολλά εργοστάσια, βιοτεχνίες, εργαστήρια, συνεργεία κλπ, οι μετανάστες «προτιμούν» την περιοχή αυτή κυρίως λόγω των χαμηλών ενοικίων που χρειάζεται να καταβάλουν για τις κατοικίες τους (προσφυγικά).Αλήθεια είναι πως οι μετανάστες στις γειτονιές, στα σχολεία, στους χώρους δουλειάς, δίνουν ζωή στην – έτσι κι αλλιώς πολυπληθή – πόλη. Βλέποντας όμως συνολικά την προσφορά των μεταναστών στην κοινωνία και την οικονομία, δε μπορούμε να μη παρατηρήσουμε τη συμβολή τους. Τα ασφαλιστικά ταμεία (κυρίως το ΙΚΑ) οφείλουν μεγάλο μέρος των εσόδων τους στην εργασία των μεταναστών. Επιπλέον, αν καταπολεμηθεί και το φαινόμενο της «μαύρης» εργασίας, τα έσοδα θα πολλαπλασιαστούν, λύνοντας πολλά περισσότερα προβλήματα. Ακόμα, κρίσιμοι τομείς της οικονομίας, όπως οι κατασκευές και η γεωργία, στηρίζονται κατά πολύ στην εργασία των μεταναστών καθώς η σταδιακή άνοδος του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των Ελλήνων, στέρησαν αυτούς τους τομείς από εργατικά χέρια. Αλλά και τα σχολεία και τα γήπεδα γεμίζουν πια από νέους και νέες, παιδιά μεταναστών. Τα παιδιά αυτά μάλιστα, διαπρέπουν τόσο στα γράμματα, όσο και στον αθλητισμό.Πρόβλημα η έλλειψη προγραμματισμού και κατανομήςΔυστυχώς όμως, παρά τη σημαντική τους προσφορά στην κοινωνία και την οικονομία, δεν αντιμετωπίζονται με την ίδια σημασία και σοβαρότητα από τον κρατικό μηχανισμό. Σημαντικότερο πρόβλημα είναι το ότι δεν υπάρχει προγραμματισμός και καταμερισμός θέσεων εργασίας. Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης οργάνωσης είναι να υπάρχει έλλειψη εργαζόμενων στην επαρχία (κυρίως για τις εποχιακές αγροτικές ή τουριστικές εργασίες) ενώ υπάρχει υπερπροσφορά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Έτσι, προβλήματα αντιμετωπίζουν τομείς της οικονομίας στην επαρχία, τη στιγμή που οι μετανάστες παραμένουν άνεργοι στις μεγάλες πόλεις, αυξάνοντας τα κοινωνικά προβλήματα και δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο την ομαλή ένταξή τους στις τοπικές κοινωνίες.Πρόκληση για τα συνδικάτα.Η πληθώρα ανέργων μεταναστών στις μεγάλες πόλεις ευνοεί, όπως είναι φυσικό, τη «μαύρη» εργασία. Οι μετανάστες εργάζονται πολλές φορές ανασφάλιστοι και για πολύ λιγότερα χρήματα απ’ ότι οι Έλληνες συνάδελφοί τους. Συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι να ζημιώνονται όλοι. Πρώτοι απ’ όλους οι ίδιοι οι μετανάστες. Υπό καθεστώς φόβου, δουλεύουν περισσότερο, για λιγότερα χρήματα και με τον κίνδυνο ατυχήματος χωρίς κάλυψη. Ζημιωμένα βγαίνουν βέβαια και τα ασφαλιστικά ταμεία που χάνουν σημαντικούς πόρους. Οι μόνοι που δε ζημιώνονται είναι οι εργοδότες που κερδίζουν πολλά περισσότερα χάρη στην έλλειψη ελέγχου. Εδώ μπαίνει επιτακτική η ανάγκη για παρέμβαση των συνδικάτων. Ο φόβος και η ανασφάλεια των μεταναστών, τους αποτρέπει από το να συνδικαλίζονται. Έτσι, πέρα από κακοπληρωμένοι και ανασφάλιστοι, μετατρέπονται και σε απεργοσπάστες ενάντια στα συμφέροντα τα δικά τους και των συναδέλφων τους. Τα τοπικά σωματεία λοιπόν, όπως και οι κλαδικές ομοσπονδίες, έχουν κάθε συμφέρον (ταξικό και κλαδικό) να προπαγανδίσουν και να επιδιώξουν την ένταξη σε αυτά, του συνόλου των μεταναστών εργαζομένων.Ελλιπές και προβληματικό το νομικό πλαίσιοΠροβλήματα αντιμετωπίζουν όμως οι μετανάστες και στη διαδικασία νομιμοποίησής τους. Ελλιπείς αλληλοσυμπληρούμενοι νόμοι και εγκύκλιοι, αντί να λύνουν τα προβλήματα, στην ουσία ταλαιπωρούν ακόμη περισσότερο τους μετανάστες. Η έκδοση άδειας παραμονής και εργασίας καθυστερεί για πολλούς μήνες, δημιουργώντας αλυσιδωτά γραφειοκρατικά προβλήματα τα οποία οδηγούν τον μετανάστη κάποια στιγμή σε αδυναμία ανανέωσης της νόμιμης παραμονής του. Αυτή η διαδικασία εκτός του ότι είναι ψυχοφθόρα, στοιχίζει σε χρόνο αλλά και σε χρήμα καθώς χάνονται και μεροκάματα ενώ σε πολλές περιπτώσεις αυτές οι καθυστερήσεις προκαλούν και απολύσεις. Οι παλινωδίες του κρατικού μηχανισμού ευνοούν με τη σειρά τους κυκλώματα μεσαζόντων που εκμεταλλεύονται την ανάγκη και την αγωνία των μεταναστών, αποσπώντας τους ως και 1.500 ευρώ για τις «δύσκολες» περιπτώσεις. Ακόμα κι αν όλα πάνε καλά όμως, τα χρήματα που χρειάζεται να καταβάλουν οι οικογενειάρχες, είναι πολλά, καθώς πληρώνουν παράβολα εκατοντάδων ευρώ ανά οικογένεια, ποσά δυσβάσταχτα ακόμα και για Έλληνες με σταθερή εργασία.ΣυμπεράσματαΟι μετανάστες, αναγνωρίζεται από διάφορους δημόσιους φορείς (μέσα από σχετικές εκθέσεις) οτι προσφέρουν στην κρατική οικονομία. Αντιμετωπίζονται όμως από το κράτος με προχειρότητα και εισπρακτική νοοτροπία. Η έλλειψη προγραμματισμού και ελέγχου, δημιουργεί ανασφάλεια στους μετανάστες και τις οικογένειές τους ενώ στερεί τη δημόσια οικονομία από πόρους αλλά και από τα οφέλη της εκμετάλλευσης της παραγωγικής προσφοράς τους και των όσων έχουν να προσφέρουν στην κοινωνία. Απαιτείται άμεση καταπολέμηση της «μαύρης» εργασίας και της εκμετάλλευσης των εργαζομένων μεταναστών με παρέμβαση των συνδικαλιστικών και πολιτικών οργανώσεων. Απαιτείται επίσης η προώθηση κοινωνικής πολιτικής για την αντιμετώπιση των προβλημάτων ομαλής ένταξης και κοινωνικοποίησης όλων των μεταναστών γιατί τελικά …..Οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα. Έχουν προβλήματα.

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ - ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΠΟΥΛΗΣΕ;

Το Νοέμβρη του 2007, η ΠΟΕ-ΟΤΑ, προκήρυξε πανελλαδικές διαδοχικές κινητοποιήσεις, μέχρι την επίλυση προβλημάτων όπως: ΣΣΕ που να καλύπτει και το προσωπικό των Δημοτικών Επιχειρήσεων, επίλυση του θέματος των ΒΑΕ, ουσιαστικές αυξήσεις κλπ.Η ΔΑΚΕ, πολύ καιρό πριν μιλούσε για έναν εφικτό στόχο μιας αύξησης 30-35 ευρώ στα έξοδα κίνησης. Αντίθετα, οι περισσότεροι εργαζόμενοι ζητούσαν κινητοποιήσεις διαρκείας μέχρι τη νίκη. Τελικέ, λίγες ώρες πριν την έναρξη των κινητοποιήσεων, ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ συμμάχησαν και ανέστειλαν τις κινητοποιήσεις με αντάλλαγμα: αύξηση 30 ευρώ στο ειδικό επίδομα και υποσχέσεις για επίλυση των υπολοίπων προβλημάτων. Η αναστολή έγινε κυριολεκτικά στο παρά 1’ σε σημείο μάλιστα να μην προλάβουν καν να ειδοποιηθούν οι εργαζόμενοι οι οποίοι συμμετείχαν –μαζικά- στην απεργία. Έδειξαν δηλαδή, ότι σε μια περίοδο που η κυβέρνηση της ΝΔ έχει πείσει τους πάντες ότι στόχος της είναι η διάλυση του κοινωνικού κράτους και τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες, φυγομαχούν, αντίθετα με τη διάθεση των εργαζομένων. Οι ηγεσίες ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ έχουν μπει ξεκάθαρα σε μια λογική συνδιαχείρησης και δίνουν χώρο στους διασπαστές των αγώνων (το ΠΑΜΕ) να εμφανίζονται ως οι μόνοι που αγωνίζονται καθώς οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, είναι ακόμα αδύναμες για να συγκροτήσουν μέτωπο (και παράλληλα λόγω των κατά καιρούς συμμαχιών τους με ΠΑΣΚΕ και ΔΕ δεν πείθουν για τη συνέπειά τους). Επιτακτική λοιπόν είναι η ανάγκη συγκρότησης συνδικαλιστικού πόλου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο οποίος με συνέπεια θα αγωνίζεται για τα αυτονόητα. Διεκδικήσεις χωρίς συμβιβασμούς και ξεπουλήματα.

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ

Οι κάτοικοι των νησιών, γνωρίζουν καλύτερα από καθέναν άλλο, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με την ηλεκτροδότηση. Τα τοπικά εργοστάσια, όπου λειτουργούν, χρησιμοποιούν πετρέλαιο, που ως πάρεργο έχει μόλυνση, ακριβό κόστος και υποβάθμιση του χώρου που λειτουργούν. Τα πιο πάνω προβλήματα συνοδεύονται και από άλλα, όπως συχνές διακοπές ρεύματος.Η εισαγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τις γειτονικές χώρες, δεν μπορεί φυσικά να θεωρείται λύση. Υπάρχει όμως κάτι καλύτερο;ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑΓια την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών του πλανήτη χρησιμοποιούνται κατά μέσο όρο: κάρβουνο κατά περίπου 40%, πετρέλαιο κατά 20%, φυσικό αέριο κατά 20%, πυρηνική ενέργεια κατά 10%, υδατοπτώσεις 7%, ανανεώσιμες πηγές (π.χ. αιολική, ηλιακή, γεωθερμία) το υπόλοιπο 3%. Από το παραπάνω ενεργειακό μείγμα φαίνεται ότι το 80% του προβλήματος της υπερθέρμανσης οφείλεται στα ορυκτά καύσιμα. Αυτά δημιουργούν τις πολύ μεγάλες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και στη συνέχεια το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η υπερθέρμανση του πλανήτη που προκαλείται, ευθύνεται για τις κλιματικές αλλαγές, τις οποίες βιώνουμε όλοι. Μιας και η πυρηνική ενέργεια συνοδεύεται από πάμπολλους κινδύνους και υπάρχει και το άλυτο πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων, μόνη λύση είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ).ΥΠΑΡΧΕΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΕ;Στη νησιωτική Ελλάδα, υπάρχουν πάρα πολλές δυνατότητες για εκμετάλλευση των ΑΠΕ. Οι λιγότερο διαδομένες πηγές ενέργειας, είναι η ενέργεια από παλίρροιες και η ενέργεια από τα θαλάσσια κύματα. Η έρευνα έχει προχωρήσει πάρα πολύ και ήδη σε αρκετές χώρες, χρησιμοποιούνται σχετικά συστήματα. Οι ελληνικές θάλασσες, είναι ιδανικό πεδίο εφαρμογής.Οι πιο διαδεδομένες μορφές ΑΠΕ όμως, είναι η ηλιακή και η αιολική. Ειδικά στα νησιά του Αιγαίου, υπάρχουν μεγάλες άγονες εκτάσεις όπου μπορούν να εγκατασταθούν εκατοντάδες φωτοβολταϊκά στοιχεία και ανεμογεννήτριες. Τα συστήματα αυτά, σε συνδυασμό με όσα προαναφέραμε, μπορούν να εκμηδενίσουν σχεδόν την ανάγκη για χρήση ορυκτών καυσίμων.Σε συνδυασμό δε με την ανακύκλωση, τη χρήση συσκευών και συστημάτων που δεν καταναλώνουν πολλή ενέργεια και τη διάδοση των μέσων μαζικής μεταφοράς, μπορούν να αλλάξουν παντελώς το τοπίο.ΘΕΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣΗ χρήση ΑΠΕ θα απελευθερώσει τη χώρα από διάφορες πολιτικές και οικονομικές εξαρτήσεις που έχουν σαν αφορμή την ενέργεια. Επίσης περιορίζει την κερδοσκοπία καθώς οι πολίτες και οι κοινότητές τους θα είναι σχεδόν αυτόνομες και θα ελέγχουν την κατανάλωση και το κόστος της. Το κόστος της χρήσης καυσίμων που μολύνουν, το πληρώνουν οι καταναλωτές (ακριβό πετρέλαιο, πρόστιμα στη χώρα για τους ρύπους – τα οποία πληρώνουν τελικά οι πολίτες κλπ). Ο προσανατολισμός της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ όπως και της προηγούμενης του ΠΑΣΟΚ, είναι η κατασκευή εργοστασίων λιθάνθρακα, πυρηνικά εργοστάσια, αύξηση της χρήσης ΙΧ και «επένδυση» σε αυτοκινητόδρομους, απαξίωση του σιδηροδρόμου, παρεμπόδιση των ποδηλατών και των πεζών. Γενικά ο προσανατολισμός τους διευκολύνει – συνειδητά – όσους θέλουν να κερδοσκοπούν σε βάρος της τσέπης μας και κυρίως της ποιότητας ζωής μας και της υγείας των παιδιών μας.ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ, άμεσα τη διευκόλυνση, παροχή κινήτρων και χρηματοδότηση εγκαταστάσεων ΑΠΕ αρχικά από Δήμους και Κοινότητες και στη συνέχεια από όλους τους πολίτες. Άμεση αναβάθμιση της δημόσιας συγκοινωνίας. Μέτρα διευκόλυνσης για πεζούς και ποδηλάτες.
Του Τάσου Πανταζίδη

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Του Τάσου Πανταζίδη*
Στις μέρες μας ο καθένας δηλώνει Οικολόγος. Από τον αρμόδιο υπουργό, μέχρι και τον πρωθυπουργό. Οι εταιρείες, επίσης (ακόμα και αυτές που ρυπαίνουν) μιλάνε διαρκώς για «πράσινα προϊόντα». Για χάρη του περιβάλλοντος, οι κυβερνώντες προγραμματίζουν οικονομικά –κυρίως- μέτρα για να αναγκάσουν τους πολίτες να συμπεριφέρονται πιο οικολογικά. Επιπλέον φόροι, ακριβά βιολογικά προϊόντα, πανάκριβος εξοπλισμός ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (π.χ. φωτοβολταϊκά) κλπ. Η περιβαλλοντική κρίση, έδωσε μια επιπλέον ευκαιρία για αφαίμαξη των πολιτών. Αυτοί δηλαδή που έφεραν συνειδητά την κατάσταση στο απροχώρητο, σήμερα σχεδιάζουν να μας τιμωρήσουν και από πάνω.Η πράξη απέδειξε πως οικολογική πολιτική χωρίς σοσιαλιστικό προσανατολισμό, είναι σχήμα οξύμωρο. Τόσο ο καπιταλισμός στη Δύση, όσο και ο «Σοσιαλισμός» στην Ανατολή (στην ουσία κρατικός καπιταλισμός), προκάλεσαν με τη λειτουργία τους ανεπανόρθωτες καταστροφές στο περιβάλλον. Στο όνομα της «ανάπτυξης» καταστρέφονται δάση, αποξηραίνονται λίμνες, δηλητηριάζονται καλλιέργειες, τροποποιούνται γενετικά οι ζωντανοί οργανισμοί, η πυρηνική ενέργεια χρησιμοποιείται αλόγιστα, νοθεύονται οι τροφές και γενικά τα πάντα εμπορευματοποιούνται εις βάρος των καταναλωτών. Ακόμα και οι καλλιέργειες, μετατρέπονται σε βιοκάυσιμα αυξάνοντας την πείνα στις υπανάπτυκτες και τις αναπτυσσόμενες χώρες.Στις μέρες μας λοιπόν, παρουσιάζεται πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη για μια οικοσοσιαλιστική πολιτική. Μια πολιτική προσηλωμένη στον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, με βασικό πρόταγμα όμως την προστασία και αναβάθμιση του περιβάλλοντος. Την κλιματική αλλαγή που προκαλεί η δραστηριότητα της οικονομίας της Αγοράς, την πληρώνουν πρώτοι απ’ όλους οι οικονομικά ασθενέστεροι οι οποίοι πλήττονται αβοήθητοι από τις καταστροφές. Οι ίδιοι επίσης οδηγούνται λόγω ανέχειας στις φτηνές μεταλλαγμένες και χαμηλής θρεπτικής αξίας τροφές, χρησιμοποιούν οικιακό εξοπλισμό ενεργοβόρο και μη ανακυκλώσιμο και γενικά εξαναγκάζονται σε μια καθημερινότητα που καταστρέφει το περιβάλλον, συμμετέχοντας στη δημιουργία ενός φαύλου κύκλου.Ο ρόλος του οικοσοσιαλισμού, είναι να πιέσει για πολιτικές εναλλακτικής διαχείρισης των φυσικών πόρων και λειτουργίας της οικονομίας. Μία από τις προτεραιότητές μας θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη μιας οικολογίας των πόλεων, παράλληλα με την προστασία δασών, υδάτων και ατμόσφαιρας. Οι «μη προνομιούχοι» είναι αυτοί που πλήττονται περισσότερο. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να συστρατευθεί στον αγώνα και το συνδικαλιστικό κίνημα. Οι λεονταρισμοί του τύπου: «οι οικολόγοι θέλουν να κλείσουν τα εργοστάσια και να χάσουμε τις δουλειές μας», δεν είναι μόνο αφελείς. Στην ουσία στηρίζουν τον μηχανισμό υπερεκμετάλλευσης και μεγιστοποίησης του κέρδους των βιομηχάνων, σε βάρος της ζωής όλων μας. Ο οικοσοσιαλισμός, πρέπει εφεξής να αποτελέσει κύρια ιδεολογική συζήτηση στα κόμματα και τις πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς, ώστε να οδηγηθούμε σε ολοκληρωμένες προτάσεις για το περιβάλλον και την κοινωνία.
* Ο Τάσος Πανταζίδης, είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και της Κεντρικής Γραμματείας των «Οικοσοσιαλιστών Ελλάδας» αλλά και μέλος του «Διεθνούς Οικοσοσιαλιστικού Δικτύου».Το κείμενο αυτό είναι αναδημοσίευση από την εφημερίδα του ΔΗΚΚΙ "Σοσιαλιστική Ενότητα".